سیاست در بریتانیا

پادشاهی متحده یک دموکراسی پارلمانی و سلطنت مشروطه است. پادشاه رئیس کشور است، در حالی که سیاستمداران منتخب بیشتر تصمیم‌های سیاسی را می‌گیرند و وزیران دولت را اداره می‌کنند. قانون اساسی بریتانیا در یک سند مکتوب واحد گردآوری نشده است. قواعد آن از قوانین، تصمیم‌های دادگاه‌ها، عرف‌های تثبیت‌شده و متون مهمی می‌آیند که طی قرن‌های بسیار شکل گرفته‌اند. پارلمان بریتانیا در وست‌مینستر شامل مجلس عوام (House of Commons)، مجلس اعیان (House of Lords) و تاج سلطنتی (Crown) است. مجلس عوامِ منتخب، نهاد اصلی سیاسی است، در حالی که مجلس اعیان قوانین پیشنهادی را بررسی می‌کند و از دولت می‌خواهد درباره جزئیات بازنگری کند. دولت معمولاً به اعتماد مجلس عوام نیاز دارد. نخست‌وزیر دولت را رهبری می‌کند، وزیران را انتخاب می‌کند و سیاست‌ها را هماهنگ می‌سازد؛ وزیران مسئول وزارتخانه‌ها هستند و باید به پارلمان پاسخ‌گو باشند. احزاب سیاسی افراد را حول دیدگاه‌های مشترک سازمان‌دهی می‌کنند و برای کسب قدرت رقابت دارند. دولت سیاست‌ها را پیشنهاد می‌کند، در حالی که احزاب مخالف وزیران را مورد پرسش قرار می‌دهند، گزینه‌های جایگزین ارائه می‌کنند و می‌کوشند در انتخابات آینده جای دولت را بگیرند. بخشی از قدرت از طریق فرایند تفویض اختیار (devolution) به نهادهایی در اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی واگذار شده است. مسئولیت‌های این نهادها متفاوت است و وست‌مینستر همچنان مسئول موضوعات محفوظی است که در بخشی یا تمام پادشاهی متحده اعمال می‌شوند. شوراهای محلی خدمات مهم را مدیریت می‌کنند و برای مناطق خود تصمیم می‌گیرند. ساختار دقیق و مسئولیت‌های آن‌ها در انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی با یکدیگر متفاوت است. سیاست فقط در نهادهای انتخابی جریان ندارد. اتحادیه‌های کارگری، خیریه‌ها، کسب‌وکارها، گروه‌های کارزار، روزنامه‌نگاران، کارشناسان و ساکنان عادی می‌کوشند بر بحث عمومی و تصمیم‌های رسمی اثر بگذارند. این نظام امکان تغییر مسالمت‌آمیز دولت، نظارت عمومی و نمایندگی دیدگاه‌های گوناگون را فراهم می‌کند. محدودیت‌های آن شامل نفوذ نابرابر، کنترل شدید احزاب، تقسیم‌بندی‌های پیچیده مسئولیت و اختلاف‌نظر درباره عادلانه بودن تبدیل آرا به قدرت سیاسی است.