مالیات در بریتانیا

مالیات بر درآمد می‌تواند شامل درآمد حاصل از دستمزد، مستمری، پس‌انداز، ملک و دیگر درآمدهای مشمول مالیات شود. نحوه محاسبه به نوع درآمد و شرایط فرد بستگی دارد. کارمندان معمولاً مالیات بر درآمد و بیمه ملی را از طریق پرداخت از محل حقوق (PAYE) می‌پردازند. کارفرما کسورات را در فهرست حقوق محاسبه و به HMRC گزارش می‌کند. کد مالیاتی به کارفرما یا ارائه‌دهنده مستمری کمک می‌کند کسورات مالیات بر درآمد را محاسبه کند. کد غیرمعمول لزوماً به معنای اشتباه نیست، اما باید با توجه به شرایط فرد بررسی شود. خوداظهاری مالیاتی (Self Assessment) نظامی است که افرادی که باید درآمد، سود یا شرایط مربوط را مستقیماً به HMRC گزارش دهند از آن استفاده می‌کنند. افراد خوداشتغال ممکن است به سوابق کسب‌وکار شامل درآمد و هزینه‌های مجاز هم نیاز داشته باشند. بیمه ملی جدا از مالیات بر درآمد است و با درآمد کاری، وضعیت اشتغال و دسترسی به برخی مزایای دولتی ارتباط دارد. کارمندان، کارفرمایان و افراد خوداشتغال ممکن است با ترتیبات متفاوتی روبه‌رو شوند. مالیات بر ارزش افزوده (VAT) در بهای بسیاری از کالاها و خدمات گنجانده شده است. کسب‌وکارهایی که از شرایط مربوط فراتر می‌روند ممکن است لازم باشد ثبت‌نام کنند، مالیات بر ارزش افزوده بگیرند، سوابق را نگه دارند و اظهارنامه ارائه دهند. فروش یا انتقال دارایی، دریافت درآمد از ملک یا رسیدگی به ترکه ممکن است مشمول مالیات شود. معافیت‌ها و تخفیف‌هایی وجود دارند، اما به جزئیات هر مورد بستگی دارند و نباید آنها را قطعی فرض کرد. مالیات شورای محلی هزینه خدمات محلی را در بریتانیای کبیر تأمین می‌کند؛ ایرلند شمالی به‌جای آن از نرخ‌های ملکی داخلی استفاده می‌کند. اسکاتلند نیز برخی قواعد متمایز مالیات بر درآمد دارد که نشان می‌دهد توجه به کشور درست در بریتانیا اهمیت دارد. سوابق خوب مدیریت مالیات را آسان‌تر می‌کنند. فیش‌های حقوقی، گواهی‌های P60 و P45، فاکتورها، مدارک هزینه‌ها، سوابق مستمری و پیام‌های رسمی HMRC می‌توانند نشان دهند چه چیزی گزارش یا پرداخت شده است.