Tradycje w Zjednoczonym Królestwie

Tradycja to praktyka przekazywana między ludźmi lub powtarzana, ponieważ grupa przywiązuje do niej wagę. W Zjednoczonym Królestwie tradycje mogą być narodowe, regionalne, religijne, obywatelskie, zawodowe, rodzinne lub całkiem nowe. Zwyczaje sezonowe obejmują zimowe święta, wydarzenia wiosenne, obchody żniw i letnie festiwale. Boże Narodzenie i Wielkanoc są powszechnie widoczne, ale ludzie mogą obchodzić je religijnie, kulturowo lub komercyjnie, albo wcale. Do tradycji publicznych i obywatelskich należą uroczystości upamiętniające, wydarzenia związane z rodziną królewską, parady i lokalne obchody. Udział i interpretacja są różne, zwłaszcza gdy tradycja wiąże się z tożsamością, religią, historią wojskowości lub polityką. Anglia, Szkocja, Walia i Irlandia Północna mają własne charakterystyczne obchody i symbole. Należą do nich między innymi wydarzenia związane z Robertem Burnsem w Szkocji, tradycje eisteddfod w Walii oraz liczne lokalne obchody ku czci patronów, wydarzenia muzyczne i sportowe oraz uroczystości wspólnotowe. Noc Guya Fawkesa wiąże się z ogniskami, fajerwerkami i upamiętnieniem nieudanego spisku prochowego. Obecnie obchody koncentrują się głównie na sezonowej rozrywce i bezpieczeństwie, choć wydarzenie ma podłoże historyczne. Jedzenie, ubrania, muzyka, taniec, opowieści, gry i zwyczaje gościnności przenoszą tradycję do codziennego życia. Rodziny często dostosowują te praktyki, gdy zmieniają się pokolenia, przekonania, miejsca lub relacje. Tradycje mogą budować poczucie przynależności i ciągłości, dawać radość i tworzyć wspólną pamięć. Mogą też wykluczać, upraszczać trudną historię, powodować koszty lub hałas albo wywierać niechcianą presję na osoby, które nie uczestniczą. Zdrową tradycję można wyjaśnić, można w niej uczestniczyć dobrowolnie i można ją zmienić, gdy wyrządza krzywdę. Szacunek dla zwyczaju nie wymaga wiary, że istniał od zawsze albo nigdy nie powinien się zmieniać.