حقوق مدنی در ایالات متحده

حقوق مدنی در ایالات متحده به این معنا نیست که کشور از یک قانون‌نامه حقوق مدنی قاره‌ای استفاده می‌کند. ایالات متحده عمدتاً قوانین مصوب را با اصول کامن‌لا ترکیب می‌کند؛ اصولی که در تصمیم‌های دادگاه شکل گرفته‌اند. مقررات در نظام‌های فدرال و ایالتی متفاوت‌اند. در یک پرونده مدنی معمولاً خواهان دعوا را مطرح می‌کند و خوانده پاسخ می‌دهد. دعوا ممکن است به قرارداد، سهل‌انگاری، اموال، آسیب شخصی، رفتار تجاری، بدهی، حریم خصوصی یا حق خصوصی دیگری مربوط باشد. روند معمول شامل مطالبه یا شکایت، ابلاغ اوراق، پاسخ، درخواست‌های مقدماتی، مرحله کشف ادله، گفت‌وگوهای سازش، محاکمه، رأی و احتمال تجدیدنظر است. بسیاری از پرونده‌ها پیش از محاکمه از راه مذاکره، میانجی‌گری، داوری یا صرف‌نظر داوطلبانه از دعوا پایان می‌یابند. خواهان عموماً باید عناصر دعوا را طبق معیار اثبات مربوط ثابت کند که اغلب معیار غلبه ادله است. این معمولاً به معنای نشان‌دادن این است که ادعا به احتمال بیشتر درست است تا نادرست، هرچند در برخی موضوع‌ها معیارهای دیگری به کار می‌روند. راه‌حل‌های احتمالی شامل خسارت جبرانی، بازگرداندن مال، اجرای قرارداد، دستور منع یا الزام، اعلام حقوق یا هزینه‌های مجاز قانونی است. خسارت تنبیهی محدود است و در همه پرونده‌ها در دسترس نیست. صلاحیت دادگاه بر پایه مقررات مربوط به محل، طرفین، موضوع اختلاف و گاهی مبلغ آن تعیین می‌شود. قرارداد ممکن است بندی درباره محل رسیدگی، داوری، الزام به اخطار یا انتخاب قانون حاکم نیز داشته باشد. مدارک می‌توانند شامل قراردادها، فاکتورها، عکس‌ها، سوابق پزشکی، گزارش‌های بازرسی، پیام‌ها، شهادت شاهدان و نظر کارشناسان باشند. طرف پرونده باید مدارک مرتبط را حفظ کند و از تغییر دادن، نابودکردن یا پنهان‌کردن آن‌ها بپرهیزد. محدودیت‌های اصلی این‌اند که دعاوی مدنی ممکن است مهلت ثبت، هزینه دادگاه، مقررات آیین دادرسی و مشکلات وصول پس از صدور رأی داشته باشند. پیش از صرف وقت یا پول برای طرح دعوا، باید دادگاه مناسب، راه‌حل احتمالی و ارزش دعوا را مشخص کرد.