قانون کار در ایالات متحده

قانون کار در ایالات متحده با عنوان قانون کار یا قانون اشتغال شناخته می‌شود. این نظام یک مجموعه قانون واحد نیست. قانون فدرال بسیاری از حمایت‌های پایه را تعیین می‌کند و دولت‌های ایالتی و محلی ممکن است مقررات قوی‌تری اضافه کنند. این نظام کارکنان، کارفرمایان، اتحادیه‌ها و گاهی پیمانکاران مستقل را دربر می‌گیرد. طبقه‌بندی حقوقی کارگر اهمیت دارد، زیرا کارکنان معمولاً حمایت‌های قانونی بیشتری از پیمانکاران مستقل دریافت می‌کنند. حوزه‌های مهم شامل دستمزد، زمان کار، اضافه‌کاری، ایمنی محل کار، تبعیض، آزار، مرخصی خانوادگی و درمانی، سوابق حقوق و دستمزد و مزایای بیکاری است. برخی حمایت‌ها فقط برای کارفرمایان با اندازه معین یا صنایع خاص اعمال می‌شوند. در ایالات متحده عموماً اشتغال ارادی حاکم است. این وضعیت اغلب یعنی هر یک از دو طرف می‌تواند رابطه اشتغال را بدون دلیل یا اطلاع قبلی ثابت پایان دهد، مگر اینکه قرارداد یا قانون طور دیگری مقرر کند. بااین‌حال، کارفرما همچنان نمی‌تواند کسی را به دلیل غیرقانونی، مانند تبعیض یا تلافی‌جویی به‌خاطر شکایت تحت حمایت قانون، اخراج کند. کارگران ممکن است قرارداد اشتغال فردی، توافق‌نامه مذاکره جمعی، راهنمای کارکنان یا فقط توافق شفاهی داشته باشند. توافق‌نامه اتحادیه می‌تواند مقررات بیشتری درباره دستمزد، انضباط، برنامه‌ریزی، شکایت‌ها و خاتمه اشتغال تعیین کند. مشکلات معمولاً از طریق شکایت داخلی، سازمان دولتی، شکایت نزد اتحادیه، میانجی‌گری، داوری یا پرونده دادگاه پیگیری می‌شوند. مسیر مناسب به مشکل، وضعیت کارگر، کارفرما و مقررات فدرال و ایالتی مربوط بستگی دارد. شواهد مفید شامل پیشنهادهای شغلی، سوابق دستمزد، برنامه‌های کاری، سیاست‌ها، پیام‌ها، گزارش‌های ایمنی، نام شاهدان و سوابق شکایت‌هاست. ثبت جدول زمانی روشن می‌تواند به کارگر یا کارفرما کمک کند بفهمند چه اتفاقی افتاده و گام بعدی مناسب را انتخاب کنند. محدودیت‌های اصلی این است که مقررات با توجه به محل تفاوت دارند، ممکن است مهلت‌هایی اعمال شوند و هر اقدام ناعادلانه در محل کار غیرقانونی نیست. فردی که اختلاف جدی دارد باید پیش از اقدام، ایالت مربوط، وضعیت شغلی و سازمان یا وکیل احتمالی را مشخص کند.