अमेरिकेतील पाळीव प्राणी

अमेरिकेतील घरांमध्ये कुत्रे आणि मांजरे हे सर्वाधिक सामान्य पाळीव प्राणी आहेत; पण लोक पक्षी, मासे, लहान सस्तन प्राणी, सरपटणारे प्राणी आणि इतर प्राणीही पाळतात. प्रत्येक प्रजातीला योग्य अन्न, निवास, व्यायाम, हाताळणी आणि वैद्यकीय काळजीची गरज असते. पाळीव प्राणी प्रजनक, निवारा केंद्रे, बचाव संस्था, खाजगी मालक किंवा दत्तक देण्याच्या कार्यक्रमांतून मिळू शकतात. दत्तक प्रक्रियेत प्राण्याचे मूल्यमापन केले जाऊ शकते आणि मूलभूत वैद्यकीय काळजी दिली जाऊ शकते; तरी पुढील काळजीची जबाबदारी नवीन मालकाची असते. पशुवैद्य तपासण्या, लसीकरण, परजीवी प्रतिबंध, दंतसेवा, उपचार, शस्त्रक्रिया आणि वर्तन व पोषणाविषयी सल्ला देतात. पहिल्या भेटीमुळे वैद्यकीय नोंदी सुरू होतात आणि आरोग्याच्या गरजा ओळखता येतात. कुत्रे आणि काही इतर पाळीव प्राण्यांसाठी ओळखपत्र, नोंदणी किंवा स्थानिक परवाना आवश्यक असू शकतो. या अटी स्थानिक पातळीवर ठरवल्या जातात, म्हणून मालकांनी शहर किंवा काउंटीकडे चौकशी करावी आणि आवश्यक लसीकरणाचा पुरावा जतन करावा. घराच्या नियमांनुसार पाळीव प्राण्यांची संख्या, आकार, जात किंवा प्रजाती मर्यादित असू शकते. भाडेकरार, कॉन्डोमिनियमचे नियम आणि घरमालक संघटनेचे नियम यांनुसार परवानगी, ठेव किंवा अतिरिक्त अटी लागू होऊ शकतात. सुरक्षित पाळण्यात पट्टा किंवा ओळख टॅग, सुरक्षित घर, ताजे पाणी, नियमित खाद्य, विष्ठेची स्वच्छता आणि सार्वजनिक ठिकाणी नियंत्रण यांचा समावेश होतो. प्रवास, आजारपण, आपत्कालीन प्रसंग आणि तात्पुरत्या काळजीचीही योजना करा. प्राणी कल्याण संस्था आणि पाळीव प्राण्यांची दुकाने अन्न, साहित्य, प्रशिक्षण, स्वच्छता सेवा, निवास आणि दत्तक घेण्यासाठी मदत देऊ शकतात. किंमतींमध्ये मोठा फरक असतो आणि आपत्कालीन पशुवैद्यकीय सेवा महाग असू शकते. पाळीव प्राणी सहवास आणि दिनचर्या देऊ शकतात; पण त्यांना वेळ, पैसा, संयम आणि दीर्घकालीन बांधिलकीही लागते. दत्तक घेण्यापूर्वी प्राण्याच्या गरजा आणि तुमचे घर, वेळापत्रक व अंदाजपत्रक यांचा विचार करा.