Ғизо дар Ӯзбекистон

Ӯзбекистон фарҳанги ғании ғизоӣ дорад, ки ба хӯроки оилавӣ, меҳмоннавозӣ ва таомҳои барои гурӯҳ омодашуда асос ёфтааст. Таомҳои ӯзбекӣ аз таърихи кишвар, иқлим ва робитаҳои он дар саросари Осиёи Марказӣ таъсир гирифтаанд. Палов, ки ба забони ӯзбекӣ «ош» ном дорад, таоми машҳури биринҷӣ аст, ки аксар вақт бо гӯшт, сабзӣ, пиёз ва равған пухта мешавад. Онро барои чорабиниҳои оилавӣ, ҷамъомадҳо ё мавридҳои махсус тайёр мекунанд ва дастурҳо аз маконе ба макони дигар фарқ мекунанд. «Нон» нони анъанавии гирд аст ва ба он эҳтиром мегузоранд. Онро маъмулан ҳамроҳи таом медиҳанд ва одатан аз гузоштанаш ба фарш ё исроф кардани он худдорӣ мекунанд. «Самса» хамирпазии пуркардашудаест, ки метавонад дарунаш гӯшт, пиёз, каду ё дигар маҳсулот дошта бошад. «Лағмон» таоми угро бо болояш хӯроки болаззат ё шӯрбо аст; «шашлик» бошад, ба хӯроки сихкабобшуда ишора мекунад. «Чойхона» ҷойи иҷтимоиест, ки одамон дар он чой менӯшанд, хӯроки сода мехӯранд ва якҷо вақт мегузаронанд. Ба меҳмонон аксар вақт чой пешниҳод мекунанд, аммо тарзи дақиқи пешкаш вобаста ба муҳит аст. Ӯзбекистон асосан кишвари мусулмоннишин аст ва ғизои ҳалол ба таври васеъ дастрас мебошад, аммо на ҳар ошхона яксон амал мекунад. Агар ин ҷузъиёт барои шумо муҳим бошанд, дар бораи гӯшти хук, машрубот, гӯшт ва сатҳҳои муштараки пухтупаз равшан пурсед. Таомҳои минтақавӣ метавонанд аз рӯи ҳанут, угро, нон, маҳсулоти ширӣ ва усулҳои пухтупаз фарқ кунанд. Тошканд, Самарқанд, Бухоро, Хева, водии Фарғона ва Қароқалпоқистон ҳар кадом одатҳо ва хӯрокҳои хоси маҳаллӣ доранд. Бехатарии ғизо аз тару тоза будан, нигоҳдорӣ, об ва тозагии ошхона вобаста аст. Ҳангоми мувофиқ будан хӯроки гарм бихӯред, агар имкон бошад маҳсулотро бишӯед ва агар аллергия дошта бошед бо маҳсулоти ношинос эҳтиёт кунед.