ដំណាក់កាលជីវិតនៅប្រទេសវៀតណាម

ជីវិតនៅប្រទេសវៀតណាមជាញឹកញាប់ត្រូវបានយល់តាមរយៈទំនាក់ទំនងគ្រួសារដ៏រឹងមាំ និងកាតព្វកិច្ចរវាងជំនាន់។ មនុស្សម្នាក់អាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាផ្នែកនៃខ្សែស្រឡាយគ្រួសារ គ្រួសារមួយ ភូមិមួយ និងសហគមន៍ទូលំទូលាយក្នុងពេលតែមួយ។ គ្រួសារស្វាគមន៍កំណើត ហើយខែដំបូងៗរបស់ទារកអាចមានការសួរសុខទុក្ខ អំណោយ និងពិធីផ្សេងៗ។ ទំនៀមទម្លាប់ដូចជា ពិធីខួបមួយខែរបស់ទារក (lễ đầy tháng) បន្ទាប់ពីប្រហែលមួយខែ និងពិធីលាចាកពីវ័យទារក (lễ thôi nôi) នៅជុំវិញថ្ងៃកំណើតមួយឆ្នាំ គឺជាឧទាហរណ៍ដែលគេធ្វើជាទូទៅ ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់គ្រួសារធ្វើតាមទេ។ កុមារភាពជាធម្មតាសង្កត់ធ្ងន់លើការថែទាំ អាកប្បកិរិយាល្អ ការសិក្សា និងការគោរពមនុស្សចាស់។ សាលារៀនជាផ្នែកសំខាន់នៃការធំឡើង ខណៈជីដូនជីតា និងសាច់ញាតិផ្សេងទៀតអាចជួយមើលថែកុមារ ទាំងផ្នែកជាក់ស្តែង និងអារម្មណ៍។ វ័យជំទង់ដល់ពេញវ័យជាញឹកញាប់នាំមកនូវការសិក្សាបន្ថែម ការងារ ការផ្លាស់ទៅទីក្រុង ឬការទទួលខុសត្រូវចំពោះឪពុកម្តាយ។ អាពាហ៍ពិពាហ៍ជាញឹកញាប់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាចំណងរវាងគ្រួសារ ដូច្នេះការណែនាំខ្លួន ការជួបគ្នា អំណោយ និងពិធីមង្គលការអាចមានសាច់ញាតិពីភាគីទាំងពីរចូលរួម។ ការធ្វើជាឪពុកម្តាយអាចនាំមកនូវកាតព្វកិច្ចថ្មីក្នុងការផ្តល់ការថែទាំ ការអប់រំ និងការគាំទ្រហិរញ្ញវត្ថុ។ ការសម្រេចចិត្តក្នុងគ្រួសារអាចត្រូវបានពិភាក្សារួមគ្នា ទោះបីយុវជនកាន់តែច្រើនកំពុងថ្លឹងថ្លែងការរំពឹងទុករបស់គ្រួសារជាមួយជម្រើសផ្ទាល់ខ្លួនក៏ដោយ។ វ័យចាស់តាមប្រពៃណីភ្ជាប់នឹងការគោរព និងតួនាទីដ៏មានតម្លៃក្នុងគ្រួសារ។ កូនពេញវ័យអាចគាំទ្រឪពុកម្តាយតាមរយៈការថែទាំប្រចាំថ្ងៃ លំនៅឋាន តម្រូវការសុខភាព ឬប្រាក់ ប៉ុន្តែការធ្វើការនៅទីក្រុង ឬប្រទេសផ្សេងអាចធ្វើឱ្យការគាំទ្រនេះកាន់តែស្មុគស្មាញ។ មរណភាពត្រូវបានកត់សម្គាល់តាមរយៈពិធីបុណ្យសព ការកាន់ទុក្ខ និងការរំឭកជាបន្ត។ គ្រួសារជាច្រើនគោរពញាតិដែលបានស្លាប់នៅអាសនៈបុព្វបុរស ឬក្នុងឱកាសគ្រួសារសំខាន់ៗ ខណៈទំនៀមទម្លាប់ពុទ្ធសាសនា គ្រិស្តសាសនា អ៊ីស្លាម ក្នុងតំបន់ និងផ្សេងៗទៀត អាចកំណត់របៀបអនុវត្តជាក់លាក់។ លំនាំទាំងនេះមិនមែនជាច្បាប់វៀតណាមតែមួយដែលមិនប្រែប្រួលទេ។ បទពិសោធន៍នៃដំណាក់កាលជីវិតប្រែប្រួលទៅតាមអត្តសញ្ញាណជនជាតិ សាសនា តំបន់ ប្រាក់ចំណូល ភេទ ជំនាន់ និងភាពខុសគ្នារវាងជីវិតទីក្រុងនិងជនបទ។