اوقات فراغت در افغانستان

اوقات فراغت در افغانستان ورزش، تفریح، گردهمایی‌های فرهنگی مانند محفل‌های شعرخوانی مشاعره، موسیقی رباب، بزکشی، فعالیت‌های خانوادگی، کارهای خلاقانه، فضاهای دوستدار کودک و سفرهای داخلی را دربرمی‌گیرد. تقویم سراسریِ قابل‌اعتماد برای اوقات فراغت یا پایگاه دادهٔ قیمت‌ها وجود ندارد؛ بنابراین ساعت بازبودن، هزینهٔ ورود، دسترسی و اجازه‌ها به ارائه‌کننده، ولایت و وضعیت امنیتی بستگی دارند. ورزش رسمی با ریاست عمومیِ بالفعل المپیک، تربیت بدنی و ورزش، اداره‌های ولایتی و انجمن‌های ورزشی پیوند دارد. پژوهش‌ها 59 انجمن ورزشی را شناسایی کرده‌اند که 51 انجمن آن ثبت شده‌اند. باشگاه‌ها، استدیوم‌ها، جم‌ها، حوض‌های شنا و مربیان ممکن است به ثبت‌نام یا جواز نیاز داشته باشند. هزینه‌های منتشرشده شامل 500–10,000 AFN برای جواز نخست باشگاه، 250–5,000 AFN برای تمدید سالانه، 500 AFN در سال برای جواز مربی، و هزینهٔ کارت شناسایی ورزشکار است: 70 AFN برای ورزشکاران تیم ملی یا 50 AFN در سال برای ورزشکاران باشگاهی. انجمن مربوط و ادارهٔ ولایتی دسترسی واقعی را تعیین می‌کنند. ورزش عمومی برای زنان و دختران، از جمله جم‌ها، پارک‌ها و حمام‌های عمومی، ممنوع یا به‌طور گسترده محدود است؛ هرچند اجرای این محدودیت‌ها در ولایت‌ها فرق می‌کند. زنان در فضای عمومی باید تمام بدن و روی خود را بپوشانند و از مردان پوشش متناسب انتظار می‌رود. ادارهٔ خارجه، کشورهای مشترک‌المنافع و توسعهٔ بریتانیا توصیه می‌کند زنانی که بیش از 72 کیلومتر سفر می‌کنند، با شوهر، پدر یا برادر خود به‌عنوان محرم سفر کنند. تفریح فرهنگی شامل موزیم ملی کابل، محفل‌های شعر، سنت‌های رباب، جشن‌های نوروز و یلدا/چله و دیگر فعالیت‌های اجتماعی محلی است. موزیم ملی در یک رویداد فرهنگی سال 2025 فعال بود و آثاری با قدمت بیش از 5,000 سال را نگه‌داری می‌کند. رویدادهای عمومی تابع قواعد وزارت بالفعل امر به معروف و نهی از منکر هستند. موسیقی و فلم‌هایی که مخالف شریعت دانسته شوند، تصویر موجودات زنده و صدا یا نمایش زنان ممکن است محدود شوند؛ بنابراین نمی‌توان آزادی عمومی برای سرگرمی در فضای عمومی را مفروض دانست. فضاهای دوستدار کودک را یونیسف و همکاران اجرایی آن اداره می‌کنند. این فضاها به‌ویژه در وضعیت بحران و بی‌جاشدن، بازی، نقاشی، بازی‌های محلی، نعت، فعالیت‌های اجتماعی و پشتیبانی روانی‌ـ‌اجتماعی فراهم می‌کنند. این‌ها گزینه‌ای عملی و غیرتجارتی‌اند، نه خدمت تفریحی سراسری، و معمولاً هزینهٔ ملی مشخصی ندارند. دسترسی به همکار محلی بستگی دارد. در سال 2025 در کنر بیش از 13,500 کودک و مراقبت‌کننده در فعالیت‌های تفریحی یا روانی‌ـ‌اجتماعی اشتراک کردند و بیش از 2,300 کودک آسیب‌پذیر کمک مدیریت پرونده یا ارجاع دریافت کردند. سفر تفریحی می‌تواند شامل پارک ملی بند امیر، درهٔ بامیان، منار جام و باغ بابر باشد. شرکت‌های گردشگری به جواز نیاز دارند که هزینهٔ آن 30,000 AFN است؛ برای گردشگری دینی، صحی یا آموزشی 10,000 AFN هزینهٔ اضافی گرفته می‌شود. هزینهٔ تصدیق راهنمای گردشگری منتشر نشده است. گروه‌های خارجی به مکتوب معرفی نیاز دارند که هویت، پاسپورت، تابعیت، هدف، برنامهٔ سفر، تاریخ‌های سفر، محل اقامت، راهنما و معلومات تماس اضطراری را دربرگیرد. ریاست گردشگری درخواست را بررسی می‌کند و سپس با ریاست ولایتی اطلاعات و فرهنگ و نهادهای امنیتی هماهنگ می‌سازد. سفر و تفریح عمومی خطرهای جدی دارند. ادارهٔ خارجه، کشورهای مشترک‌المنافع و توسعهٔ بریتانیا از هرگونه سفر به افغانستان منع می‌کند و وزارت خارجهٔ امریکا افغانستان را به‌دلیل ناآرامی، جرم، تروریزم، بازداشت ناحق، آدم‌ربایی، آفات طبیعی و دسترسی محدود به مراکز صحی در سطح 4، «سفر نکنید»، قرار می‌دهد. در حمله‌ای در سال 2024 به یک گروه گردشگریِ همراه راهنما در بامیان، سه گردشگر اسپانیایی کشته شدند. جاده‌ها و گذرگاه‌های مرزی همچنان پرخطرند و تور سازمان‌یافته این خطرها را از میان نمی‌برد. در ماه رمضان، خوردن، نوشیدن، سگرت‌کشیدن و جویدن آدامس در روز در فضای عمومی ممنوع است و باید از موسیقی بلند یا رقص دوری کرد. الکول، مواد مخدر و گوشت خوک ممنوع‌اند. عکاسی از مردم بدون رضایت، ساختمان‌های دولتی یا نظامی، قصرها و چک‌پوینت‌ها ممکن است ممنوع یا خطرناک باشد. خدمات موبایل و انترنت ممکن است قطع شوند و دسترسی به کارت‌های خارجی و پول نقد قابل‌اعتماد نیست. تصویر کلی کشور در 7 سپتامبر 2026 بررسی شده بود، اما شرایط محلی تفریح ممکن است زود تغییر کند.