حکومت و ساختار دولت دَر اَرمنستان

نام رسمی کشور جمهوری اَرمنستان است؛ به اَرمنی «هایستانی هانراپتوتیون» (Hayastani Hanrapetutyun). اَرمنستان دولتی یکپارچه است، پس دولت‌ها یا استان‌های دارای حاکمیت و قانون اساسیِ جداگانه ندارد. قانون اساسی چارچوب پایهٔ قدرت عمومی است. نهادهای دولتی، حقوق بنیادین و محدودیت‌هایی را تعریف می‌کند که مقام‌ها باید در آن‌ها عمل کنند. اَرمنستان جمهوری پارلمانی است. مجلس ملی، به اَرمنی «آزگاین ژوغوو» (Azgayin Zhoghov)، مجلس تک‌مجلسی کشور است و قانون تصویب می‌کند، بودجهٔ دولتی را تصویب می‌کند و بر دولت نظارت دارد. نخست‌وزیر ریاست دولت را بر عهده دارد و چهرهٔ اصلی قدرت اجرایی است. وزارتخانه‌ها و دیگر نهادهای دولتی، قانون‌ها و برنامه‌های سیاسی را به اداره، خدمات عمومی و سیاست ملی تبدیل می‌کنند. رئیس‌جمهور رئیس کشور است، اما معمولاً نقشی محدودتر از نخست‌وزیر دارد. این مقام نمایندهٔ پیوستگی کشور است، وظایف قانون اساسی را انجام می‌دهد و سیاست روزمرهٔ دولت را مدیریت نمی‌کند. دادگاه‌ها قدرت قضایی را اعمال و پرونده‌ها را بر پایهٔ قانون اساسی و قانون‌ها بررسی می‌کنند. بازبینی قانون اساسی نقش ویژه‌ای دارد، چون بررسی می‌کند آیا مصوبه‌های قانونی یا تصمیم‌های رسمی با قانون اساسی سازگارند یا نه. اَرمنستان به مارزر (marzer)، که معمولاً استان ترجمه می‌شوند، تقسیم شده است؛ ایروان هم جایگاه ویژهٔ شهر پایتخت را دارد. این مناطق تقسیمات اداری‌اند، نه دولت‌های جداگانه. خودگردانی محلی از راه جماعت‌ها، که «هاماینکنر» (hamaynkner) نام دارند، انجام می‌شود. شوراهای جماعت و رهبران محلی در چارچوب اختیاراتی که قانون ملی تعیین می‌کند به مسائلی مانند برنامه‌ریزی محلی، اموال شهرداری، خدمات محله و بودجهٔ جماعت رسیدگی می‌کنند. در عمل، نهاد درست به نوع مسئله بستگی دارد. وزارتخانه به سیاست ملی می‌پردازد، شهرداری به بسیاری از خدمات محلی رسیدگی می‌کند، پارلمان قانون‌ها را تغییر می‌دهد و دادگاه اختلاف‌های حقوقی را حل می‌کند، نه درخواست‌های عمومیِ خدمات را.