قانون کار در کانادا

قانون کار در کانادا اغلب labour law یا employment law نامیده می‌شود. حقوق استخدام معمولاً به روابط کاری فردی مربوط است، در حالی که حقوق کار اغلب اتحادیه‌ها و چانه‌زنی جمعی را نیز دربرمی‌گیرد. بیشتر کارکنان مشمول قانون استان یا سرزمینی هستند که در آن کار می‌کنند. مقررات فدرال برای کارکنان صنایع تحت صلاحیت فدرال اعمال می‌شود؛ بنابراین فعالیت تجاری کارفرما می‌تواند نظام حقوقی درست را تعیین کند. استانداردهای اشتغال حمایت‌های پایه محل کار را ایجاد می‌کنند. این استانداردها موضوعاتی مانند دستمزد، زمان کار، مرخصی، تعطیلات، نگهداری سوابق و پایان استخدام را پوشش می‌دهند، اما مقررات دقیق در سراسر کانادا متفاوت است. قرارداد کتبی استخدام می‌تواند وظایف، دستمزد، مزایا و نحوه پایان استخدام را توضیح دهد. شرایط قرارداد معمولاً نمی‌تواند حمایت‌های حداقلی را که قانون مربوطه الزامی کرده است حذف کند. قوانین حقوق بشر تبعیض محل کار بر اساس مبانی حمایت‌شده را ممنوع می‌کنند. کارفرمایان همچنین ممکن است وظیفه داشته باشند نیازهای حمایت‌شده یک کارگر را تا جایی که انجام آن موجب دشواری ناروا از نظر قانونی شناخته‌شده نشود، تأمین کنند. قوانین ایمنی و بهداشت شغلی کارفرمایان و کارکنان را ملزم می‌کند برای حفظ محل کار ایمن همکاری کنند. کارکنان معمولاً حق دارند از خطرها آگاه شوند، در اقدامات ایمنی مشارکت کنند و از طریق فرایند مربوطه با کار خطرناک برخورد کنند. کارگران عضو اتحادیه توسط اتحادیه نمایندگی می‌شوند. قرارداد جمعی آن‌ها بسیاری از شرایط را تنظیم می‌کند و اختلاف‌ها معمولاً به جای دعوای عادی در دادگاه، از فرایند شکایت و داوری پیروی می‌کنند. یک اختلاف بدون اتحادیه ممکن است با شکایت داخلی، طرح ادعا نزد مرجع استانداردهای اشتغال، فرایند حقوق بشری، شکایت ایمنی، مذاکره یا اقدام در دادگاه آغاز شود. مسیر درست به مشکل و وضعیت حقوقی کارگر بستگی دارد. قانون کار کانادا حمایت‌های حداقلی و روش‌های سازمان‌یافته‌ای برای حل اختلاف فراهم می‌کند، اما طبقه‌بندی کارگر، صلاحیت قضایی، قراردادها، قراردادهای جمعی و مهلت‌ها می‌توانند راه جبران موجود را تغییر دهند.