حقوق در کانادا

کانادا یک فدراسیون است. قانون اساسی اختیارات قانون‌گذاری را میان پارلمان و مجالس قانون‌گذاری استان‌ها تقسیم می‌کند، در حالی که دولت‌های قلمروها اختیارات خود را از قوانین فدرال دریافت می‌کنند. قوانین فدرال حوزه‌هایی را پوشش می‌دهند که به دولت ملی واگذار شده‌اند. استان‌ها و قلمروها بسیاری از امور روزمره را اداره می‌کنند و شهرداری‌ها بر اساس اختیار استان یا قلمرو، قواعد محلی وضع می‌کنند. کانادا دارای قوانین مصوب، مقررات و تصمیم‌های دادگاه است. قانون مصوب قواعدی را بیان می‌کند که یک مجلس قانون‌گذاری تصویب کرده است، مقررات جزئیات عملی را اضافه می‌کنند و تصمیم‌های قبلی دادگاه می‌توانند در نظام کامن‌لا راهنمای پرونده‌های بعدی باشند. بیشتر کانادا برای اختلافات خصوصی از نظام کامن‌لا (common law) استفاده می‌کند. کبک عموماً برای مسائل حقوق خصوصی از قانون مدنی (Civil Code) خود استفاده می‌کند، هرچند حقوق عمومی فدرال و قواعد قانون اساسی کانادا همچنان در آنجا اعمال می‌شوند. قانون اساسی بالاترین قانون است. این قانون شامل منشور حقوق و آزادی‌های کانادا (Canadian Charter of Rights and Freedoms) است که از حقوق مهم حمایت می‌کند و به دادگاه‌ها اجازه می‌دهد اقدامات دولت را بررسی کنند. دادگاه‌ها در سطوح مختلف سازمان‌دهی شده‌اند. دادگاه‌های استان‌ها و قلمروها بسیاری از پرونده‌ها را در مرحله نخست رسیدگی می‌کنند، دادگاه‌های عالی صلاحیت گسترده‌ای دارند، دادگاه‌های تجدیدنظر تصمیم‌ها را بررسی می‌کنند و دیوان عالی کانادا (Supreme Court of Canada) آخرین دادگاه است. برخی مشکلات به‌جای دادگاه‌های عادی به مراجع تخصصی رسیدگی‌کننده ارجاع می‌شوند. این مراجع معمولاً در حوزه‌هایی مانند استانداردهای کار، حقوق بشر، مهاجرت، مسکن و مقررات حرفه‌ای رسیدگی می‌کنند. فرایندهای حقوقی اغلب با گردآوری واقعیت‌ها، شناسایی دولت یا مرجع رسیدگی‌کننده مسئول و ابلاغ رسمی آغاز می‌شوند. پس از آن ممکن است مذاکره، میانجی‌گری، بررسی اداری یا جلسه رسیدگی دادگاه انجام شود. نظام حقوقی کانادا حقوق قابل اجرا و راه‌هایی برای اعتراض به تصمیم‌ها فراهم می‌کند، اما رویه‌ها ممکن است کند، فنی و پرهزینه باشند. استان یا قلمرو صحیح، مهلت مقرر و تصمیم‌گیرنده مربوط می‌توانند تأثیر زیادی بر یک پرونده داشته باشند.