کانادا دنیای کاری بزرگ و متنوعی دارد. افراد برای کسب‌وکارهای خصوصی، دولت‌ها، نهادهای عمومی، سازمان‌های غیرانتفاعی، مزارع، خانواده‌ها یا برای خودشان کار می‌کنند. کارمندان معمولاً زمان و مهارت‌های خود را در ازای دستمزد یا حقوق ارائه می‌دهند. توافق کاری آن‌ها ممکن است دائمی، موقت، تمام‌وقت، پاره‌وقت، موردی یا فصلی باشد و معنای عملی این اصطلاحات میتواند از یک محل کار به محل دیگر متفاوت باشد. کانادا مسئولیت قوانین محل کار را میان دولت فدرال، دولت‌های استانی و دولت‌های قلمرویی تقسیم می‌کند. بیشتر کارگران از استانداردهای اشتغال استانی یا قلمروییِ محل کار خود پیروی می‌کنند، در حالی که برخی صنایع تحت قوانین فدرال فعالیت می‌کنند. استانداردهای اشتغال حداقل‌های پایه‌ای را برای موضوعاتی مانند دستمزد، ساعات کار، وقفه‌ها، مرخصی و پایان کار تعیین می‌کنند. قرارداد یا توافق جمعی ممکن است شرایط بهتری فراهم کند، اما معمولاً نمی‌تواند حمایت‌هایی را که از نظر قانونی اعمال می‌شوند حذف کند. محلهای کار معمولاً انتظار دارند افراد وقت‌شناس باشند، محترمانه ارتباط برقرار کنند، ایمن رفتار کنند و وظایف مورد توافق را به‌طور قابل اعتماد انجام دهند. کارفرمایان همچنین باید در چارچوب قوانین مربوط، به ایمنی محل کار، تبعیض و وظایف مربوط به ایجاد سازگاری مناسب رسیدگی کنند. برخی مشاغل قانونگذاریشده هستند و پیش از آنکه فرد بتواند از عنوانی حفاظت‌شده استفاده کند یا وظایف خاصی را انجام دهد، به تأیید یک مرجع استانی یا قلمرویی نیاز دارند. بسیاری از مشاغل دیگر قانون‌گذاری‌نشده‌اند، هرچند کارفرمایان همچنان ممکن است تحصیلات، تجربه، مجوز یا گواهی درخواست کنند. فردی که شهروند کانادا یا مقیم دائم (permanent resident) نیست، ممکن است به مجوز کار نیاز داشته باشد. اجازه مهاجرت و تأیید صلاحیت حرفهای دو موضوع جداگانه‌اند؛ بنابراین داشتن یکی از آن‌ها خودبه‌خود دیگری را فراهم نمی‌کند. کار میتواند درآمد، تجربه، ارتباطات حرفهای و دسترسی به مزایای محل کار ایجاد کند. همچنین ممکن است با ساعات کاری ناپایدار، فشار جسمی یا عاطفی و هزینه‌هایی مانند رفت‌وآمد، ابزار، پوشاک یا مراقبت از کودک همراه باشد. یک گام نخست مناسب این است که نوع کار مورد نظر را مشخص کنید، مطمئن شوید حق انجام آن را دارید و یاد بگیرید کدام قوانین بر محل کار حاکماند. نگهداری سوابق مکتوب از درخواست‌ها، توافق‌ها، برنامه‌های کاری، پرداخت‌ها و گفت‌وگوهای مهم، حل‌وفصل پرسش‌های بعدی را آسان‌تر می‌کند.
کار در کانادا
کار در کانادا شامل اشتغال با دستمزد، خوداشتغالی، کار فصلی و راه‌های دیگر کسب درآمد است. قوانین و عرف‌های محل کار تا حدی به استان یا قلمرو، شغل و وضعیت مهاجرتی کارگر بستگی دارند. شناخت این لایه‌ها به افراد کمک می‌کند کار مناسب را انتخاب کنند و از حقوق خود محافظت کنند.
با سه واقعیت شروع کنید: از نظر قانونی چه کاری میتوانید انجام دهید، آیا شغل مورد نظر قانونگذاریشده است و کدام استان یا قلمرو بر آن کار حاکم است. شرایط کامل یک پیشنهاد کاری را مقایسه کنید، نه فقط رقم اصلی دستمزد را. از نخستین درخواست کاری، سوابق خود را نگه دارید.
استخدام
استخدام در کانادا رابطه‌ای کاری است که در آن کارمند در برابر دریافت دستمزد برای کارفرما وظایفی را انجام می‌دهد. قوانین استانی، قلمرویی یا فدرال، در کنار توافق استخدامی، حمایت‌های پایه‌ای را فراهم می‌کنند. تشخیص درست نوع رابطه اهمیت دارد، زیرا کارمندان و پیمانکاران مستقل معمولاً حقوق و مسئولیتهای متفاوتی دارند.
کارفرما
کارفرما در کانادا شخص یا سازمانی است که کارکنان را استخدام می‌کند، بر کار آنان نظارت دارد و به آن‌ها دستمزد می‌پردازد. کارفرمایان باید مدیریت کسب‌وکار را با وظایفی مانند پرداخت حقوق، ایمنی، استانداردهای اشتغال و حقوق بشر هماهنگ کنند. چارچوب دقیق به محل کار، استان یا قلمرو و مشمول بودن یا نبودن محل کار در حوزه صلاحیت فدرال بستگی دارد.
بیکاری
بیکاری در کانادا به معنای نداشتن کارِ دستمزدی و در عین حال آماده بودن برای کار مناسب است، هرچند شرایط افراد متفاوت است. افرادی که شغل خود را از دست می‌دهند ممکن است ناچار باشند هم‌زمان درآمد، مزایا، سوابق، مهارت‌ها و جست‌وجوی شغل جدید را مدیریت کنند. بیمه اشتغال (Employment Insurance)، که معمولاً EI نامیده میشود، یک برنامه مهم فدرال است، اما واجد شرایط بودن به شرایط فرد و سابقه کار او بستگی دارد.
بازارکار
بازار کار در کانادا افرادی را که می‌توانند کار کنند به کارفرمایانی پیوند می‌دهد که به مهارت و نیروی کار نیاز دارند. این بازار میان استان‌ها، قلمروها، شهرها، مناطق روستایی، صنایع و فصل‌های مختلف تفاوت زیادی دارد. شناخت این تفاوت‌ها به افراد کمک می‌کند اهداف شغلی واقع‌بینانه انتخاب کنند و به کارفرمایان امکان می‌دهد برای جذب نیرو برنامه‌ریزی کنند.
حرفه‌ها
حرفه‌ها در کانادا شامل حرفه‌های دارای مقررات، مشاغل فنی دارای مقررات و بسیاری از مشاغلی است که از نظر قانونی مقررات‌گذاری نشده‌اند. استان‌ها و قلمروها معمولاً صدور مجوز حرفهای را کنترل می‌کنند؛ بنابراین الزامات ممکن است در نقاط مختلف کانادا متفاوت باشد. تشخیص مقررات‌گذاری‌شده بودن یک شغل، نخستین گام برای استفاده مؤثر از تحصیلات و تجربه است.
Business
A business in Canada may operate as a sole proprietorship, partnership, corporation, co-operative, or another suitable organization. Federal, provincial, territorial, and municipal rules can all affect how it is formed and operated. The best structure depends on ownership, risk, taxation, financing, administration, and long-term plans.
VivAVia can make mistakes. Check important information.