Język w Niemczech

Standardowy język niemiecki służy w Niemczech jako wspólny język w szkołach, administracji, mediach i komunikacji międzyregionalnej. Potocznie często nazywa się go Hochdeutsch. Na co dzień wiele osób posługuje się regionalną odmianą języka lub dialektem. Należą do nich na przykład odmiany bawarskie, alemańskie, frankońskie, saksońskie, dolnoniemieckie i reńskie, z licznymi lokalnymi różnicami. Niemcy chronią języki regionalne i mniejszościowe o długiej historii. W odpowiednich kontekstach należą do nich między innymi duński, fryzyjski, dolnołużycki i górnołużycki (sorbijski), romski i dolnoniemiecki. Niemiecki język migowy jest odrębnym językiem wizualnym o własnej gramatyce. Nie jest po prostu mówionym niemieckim przedstawianym za pomocą rąk. Migracje i kontakty międzynarodowe sprawiają, że w rodzinach, szkołach, zakładach pracy i sąsiedztwach używa się wielu innych języków. Wielojęzyczność może wzbogacać komunikację, naukę i wymianę kulturową. Mówiony i pisany niemiecki często się różnią. W oficjalnych listach oczekuje się pełnych i uprzejmych sformułowań, natomiast rozmowy i wiadomości są zwykle swobodniejsze. Formy zwracania się do rozmówcy mają znaczenie społeczne. „Sie” zazwyczaj wyraża uprzejmy dystans, a „du” wskazuje raczej na zażyłość lub nieformalną sytuację. Zwyczaje różnią się jednak w zależności od grupy. Nauka niemieckiego obejmuje słuchanie, mówienie, czytanie i pisanie. Regularne używanie języka na co dzień jest zwykle ważniejsze niż bezbłędna gramatyka od samego początku. Jasny język ułatwia uczestnictwo w życiu społecznym. Krótkie zdania, objaśnianie specjalistycznych terminów, tłumaczenia, napisy i tłumaczenie na język migowy mogą ograniczać różne bariery.