Religia w Niemczech

Ustawa Zasadnicza (Grundgesetz) chroni wolność wiary, sumienia i wyznania. Każdy może wyznawać religię, zmienić ją, praktykować wspólnie z innymi lub żyć bez religii. Chrześcijaństwo silnie ukształtowało historię, święta, budynki i zwyczaje. Najbardziej rozpowszechnione są Kościół rzymskokatolicki i ewangelickie Kościoły krajowe, a oprócz nich działają Kościoły prawosławne i liczne wolne Kościoły. Życie żydowskie jest częścią historii Niemiec od wielu stuleci. Po prześladowaniach i mordach w okresie nazizmu szczególne znaczenie mają ochrona, pamięć i żywa współczesna społeczność żydowska. Życie muzułmańskie jest zróżnicowane i kształtują je różne historie pochodzenia, nurty religijne, wspólnoty meczetowe oraz indywidualne formy religijności. Nie istnieje jedna organizacja reprezentująca wszystkie muzułmanki i wszystkich muzułmanów. Do innych wspólnot religijnych należą na przykład wspólnoty buddyjskie, hinduskie, alewickie, jazydzkie i bahaickie. W każdej religii przekonania i codzienna praktyka są zróżnicowane. Wiele osób nie należy do żadnego Kościoła ani związku wyznaniowego, jest agnostycznych lub ateistycznych. Stowarzyszenia humanistyczne i inne organizacje światopoglądowe również prowadzą działalność edukacyjną, doradczą, organizują uroczystości i oferują wsparcie społeczne. Religia przejawia się w codziennym życiu w modlitwach, nabożeństwach, zasadach żywieniowych, ubiorze, świętach i uroczystościach związanych z życiem. To osobista decyzja, w jakim stopniu ktoś korzysta z tych form. Państwo i wspólnoty religijne są odrębne prawnie, ale współpracują w niektórych dziedzinach. Przykładami są opieka społeczna, duszpasterstwo, nauczanie religii, święta i instytucje prowadzone przez Kościoły. Konflikty powstają, gdy ścierają się przekonania, zasady i prawa. Pełna szacunku rozmowa polega na zadawaniu pytań, nieprzypisywaniu nikomu określonej wiary oraz uznawaniu równych praw innych osób.