ভাৰতত চিনাকি-সম্পৰ্ক

চিনাকি হ’ল এনে এজন ব্যক্তি, যাক দৈনন্দিন সামাজিক জীৱনত চিনি পোৱা যায়, কিন্তু ব্যক্তিগত বিষয় বিশ্বাসেৰে ক’ব পাৰিবই বুলি নহয়। ভাৰতত চিনাকি বহু সময়ত চুবুৰী, বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয়, কৰ্মস্থলী, পেছাদাৰী গোট, ধৰ্মীয় সমাজ, ভ্ৰমণ বা পৰিয়ালৰ পৰিচয়ৰ জৰিয়তে হয়। জান-পেহচান (jaan-pehchaan) হিন্দী ভাষাৰ এটা সাধাৰণ অভিব্যক্তি, যাৰ অৰ্থ কাৰোবাৰ চিনাকি হোৱা বা সামাজিক সংযোগ থকা। আন ভাষাতো একেধৰণৰ ধাৰণাৰ নিজা নাম আছে, আৰু এই সংযোগ সাধাৰণ পৰিচয়ৰ পৰা চিনাকি কৰাই দিব পৰা ব্যক্তিলৈকে বিভিন্ন হ’ব পাৰে। আত্মীয়, বন্ধু, শিক্ষক, সহকৰ্মী বা ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ পৰিচয়ে আৰম্ভণিতে কিছু প্ৰসংগ দিব পাৰে। কিন্তু ইয়াৰ দ্বাৰা বিশ্বাস, অনুমোদন বা দায়িত্ব নিশ্চিত নহয়; সেয়ে প্ৰতিটো নতুন সম্পৰ্কৰ বাবে সময় আৰু বিচাৰ-বিবেচনা লাগে। আৰম্ভণিৰ সাধাৰণ কথোপকথনত নিজৰ চহৰ বা গাঁও, ভাষা, পঢ়া-শুনা, কাম, পৰিয়ালৰ পটভূমি, খাদ্য বা স্থানীয় জীৱনৰ কথা আহিব পাৰে। বাহিৰৰ লোকৰ বাবে কিছুমান প্ৰশ্ন ব্যক্তিগত যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু চমুকৈ উত্তৰ দিব পাৰে, কথাৰ দিশ সলনি কৰিব পাৰে বা উত্তৰ নিদিয়াৰ সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰে। সম্ভাষণ আৰু শাৰীৰিক সংস্পৰ্শৰ নিয়ম বেলেগ বেলেগ। নমস্তে বা আন স্থানীয় মৌখিক সম্ভাষণ নিৰাপদ বিকল্প হ’ব পাৰে; আনহাতে হাত মিলোৱা, আলিংগন আৰু অনানুষ্ঠানিক ভাষা পৰিস্থিতি আৰু সন্মুখৰ ব্যক্তিৰ স্বাচ্ছন্দ্য অনুসৰি হ’ব লাগে। নাম মনত ৰখা, বাৰ্তাৰ উত্তৰ দিয়া, স্থানীয় তথ্য ভাগ কৰা বা ওচৰ-চুবুৰীয়াক সম্ভাষণ জনোৱাৰ দৰে সৰু কামে পৰিচিতি গঢ়ে। তৎক্ষণাৎ ঘনিষ্ঠ হোৱাৰ দাবীতকৈ বাৰে বাৰে দেখা হোৱাৰ সময়ত নিৰ্ভৰযোগ্য আচৰণ অধিক অৰ্থপূৰ্ণ। চিনাকি-সম্পৰ্কৰ জালে সেৱা, চাকৰি, বাসস্থান, অনুষ্ঠান, যাতায়াত বা স্থানীয় ৰীতিৰ বিষয়ে জানিবলৈ সহায় কৰিব পাৰে। অনানুষ্ঠানিকভাৱে পোৱা তথ্যৰ ওপৰত ধন, নথি, ব্যক্তিগত তথ্য বা ডাঙৰ সিদ্ধান্ত নিৰ্ভৰ কৰাৰ আগতে তথাপি পৰীক্ষা কৰিব লাগে। নতুন বিশ্বাসৰ সম্পৰ্কত ব্যক্তিগত সীমা বিশেষভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ। কেৱল উমৈহতীয়া চিনাকিয়ে পৰিচয় কৰাই দিছে বুলিয়েই পাছৱৰ্ড, পৰিচয়ৰ নথি, আৰ্থিক বিৱৰণ, অন্তৰংগ ছবি বা ঘৰত সোমোৱাৰ সুবিধা নিদিব।