ڀارت ۾ واقفيتون

واقف اهو ماڻهو آهي، جنهن کي عام سماجي زندگيءَ مان سڃاڻو، پر ضروري ناهي ته ذاتي ڳالهين ۾ ڀروسو به ڪريو. ڀارت ۾ واقفيتون اڪثر پاڙيسري، اسڪول، ڪاليج، ڪم واري هنڌ، پيشاور گروهن، مذهبي برادرين، سفر يا خاندان جي معرفت پيدا ٿين ٿيون. ڄاڻ سڃاڻ (jaan-pehchaan) هنديءَ جو عام اظهار آهي، جنهن جو مطلب ڪنهن کي سڃاڻڻ يا ڪنهن سان لاڳاپو هئڻ آهي. ٻين ٻولين ۾ به اهڙن خيالن لاءِ مقامي لفظ آهن، ۽ لاڳاپو رڳو عام سڃاڻپ کان وٺي اهڙي ماڻهوءَ تائين ٿي سگهي ٿو، جيڪو تعارف ڪرائي. ڪنهن مائٽ، دوست، استاد، هم ڪم ڪندڙ يا پاڙيسري وسيلي تعارف شروعاتي پسمنظر جو احساس ڏيئي سگهي ٿو. اهو ڀروسو، منظوري يا ذميواريءَ جي ضمانت نٿو بڻجي، تنهنڪري هر نئين لاڳاپي کي اڃا به وقت ۽ سمجهه سان پرکڻ گهرجي. شروعاتي عام ڳالهين ۾ اباڻو شهر، ٻولي، پڙهائي، ڪم، خانداني پسمنظر، کاڌو يا مقامي زندگي اچي سگهي ٿي. ٻاهرين ماڻهن کي ڪي سوال ذاتي لڳي سگهن ٿا، پر ماڻهو مختصر جواب ڏئي، ڳالهه ٻئي پاسي موڙي يا انڪار ڪري سگهي ٿو. سلام ۽ جسماني ويجهڙائيءَ جا طريقا مختلف ٿين ٿا. نمستي يا ٻيو مقامي زباني سلام محفوظ انتخاب ٿي سگهي ٿو، جڏهن ته هٿ ملائڻ، ڀاڪر پائڻ ۽ غيررسمي ٻوليءَ ۾ ماحول ۽ ٻئي ماڻهوءَ جي آرام جو لحاظ رکڻ گهرجي. نالو ياد رکڻ، پيغام جو جواب ڏيڻ، مقامي ڄاڻ ونڊڻ يا پاڙيسريءَ کي سلام ڪرڻ جهڙا ننڍا عمل واقفيت وڌائين ٿا. جلدي ويجهڙائيءَ جون دعوائون ڪرڻ کان وڌيڪ، بار بار ملڻ ۾ ڀروسي جوڳو رهڻ اهم آهي. واقفيتن جا نيٽ ورڪ خدمتن، نوڪرين، رهائش، تقريبن، آمدرفت يا مقامي ريتن بابت ڄاڻ حاصل ڪرڻ ۾ مدد ڪري سگهن ٿا. غيررسمي طور مليل ڄاڻ کي به پئسا، دستاويز، ذاتي ڊيٽا يا وڏن فيصلن ۾ عمل ڪرڻ کان اڳ جاچڻ گهرجي. ڀروسو نئون هجي ته ذاتي حدون خاص اهم آهن. رڳو ان ڪري پاسورڊ، سڃاڻپ جا دستاويز، مالي تفصيل، ذاتي تصويرون يا گهر تائين رسائي نه ڏيو جو ڪنهن گڏيل واقفڪار تعارف ڪرايو آهي.