ڀارت ۾ فن

ڀارت جو فن ڪو هڪڙو انداز يا هڪڙي تاريخي سلسلو ناهي. ان ۾ اشرافيه، عوامي، مذهبي، گهريلو، قبائلي، لوڪ، ڪلاسيڪي، تجارتي ۽ تجرباتي صورتون شامل آهن. عمارت سازي ۽ مجسما سازي مندرن، اسٽوپن، مسجدن، مقبرن، قلعن، محلاتن، سرڪاري عمارتن ۽ جديد هنڌن ۾ نظر اچن ٿيون. انهن جا نقش بدلجندڙ سرپرستن، ٽيڪنالاجي، عقيدن ۽ علائقائي مواد جي عڪاسي ڪن ٿا. مصوريءَ جون روايتون ڀتين جي تصويرن ۽ قلمي نسخن جي تصويرڪشيءَ کان وٺي مغل ۽ علائقائي ننڍي پيماني جي مصوري، لوڪ مصوري، جديد فن ۽ ڊجيٽل ڪم تائين پکڙيل آهن. تصويرون ڪهاڻيون، عقيدت، مرتبو، فطرت، احتجاج يا ذاتي تجربو محفوظ ڪري سگهن ٿيون. روزمره ۽ رسومي فنن ۾ رنگولي ۽ ان سان لاڳاپيل فرش جا نقش، ڪپڙا، ٿانوَ، زيور، ڪاٺ جو ڪم، ڌاتوءَ جو ڪم، ڀرت ۽ ٽوڪريون ٺاهڻ شامل آهن. اهي طريقا گهڻو ڪري مقامي ڄاڻ کي خاندانن ۽ هنرمندن جي برادرين وسيلي اڳتي کڻي هلن ٿا. ڀارتي ڪلاسيڪي ناچ ۾ حرڪت، تال، هٿن جا اشارا، اظهار، پوشاڪ ۽ ڪهاڻي ٻڌائڻ گڏ ٿين ٿا. لوڪ ۽ برادريءَ جا ناچ به اوترا ئي اهم آهن ۽ اڪثر موسمن، ڪم، شادين يا ميلن سان لاڳاپيل هوندا آهن. موسيقيءَ ۾ هندستاني ۽ ڪرناٽڪي ڪلاسيڪي نظامن سان گڏ ڀڄن، لوڪ، فلمي، آزاد ۽ مقبول انداز شامل آهن. پرفارمنس ۾ اڪثر قاعدي واري سکيا سان گڏ وقتي سڌار ۽ هڪ ٻئي سان لهه وچڙ به هوندي آهي. ٿيٽر، ڪٺ پتليءَ جو تماشو، ڪهاڻي ٻڌائڻ ۽ سينما بصري ڊيزائن، موسيقي، ٻولي ۽ پرفارمنس کي گڏ ڪن ٿا. ڀارت جا فلمي ماحول ڪيترين ٻولين ۽ علائقن ۾ ڪم ڪن ٿا؛ اهي رڳو هندي ٻوليءَ جي سينما تائين محدود ناهن. همعصر فنڪار سڃاڻپ، ماحول، ٽيڪنالاجي، اڻبرابري، يادگيري ۽ عالمي زندگيءَ بابت ڪم ڪن ٿا. منصفاڻي معاوضي، ثقافتي ملڪيت، تحفظ ۽ رسائيءَ جا سوال فن جي تخليق ۽ ورهاست تي اثر وجهن ٿا.