ভাৰতত উচ্চশিক্ষা

উচ্চশিক্ষা বিদ্যালয়-স্তৰৰ শিক্ষাৰ পিছত আহে আৰু ইয়াত উন্নত শৈক্ষিক, পেছাদাৰী বা কাৰিকৰী শিক্ষা দিয়া হয়। ভাৰতত শিক্ষাৰ্থীয়ে বিশ্ববিদ্যালয়, সংযুক্ত মহাবিদ্যালয়, স্বায়ত্তশাসিত প্ৰতিষ্ঠান, বিশেষ প্ৰতিষ্ঠান বা অনুমোদিত দূৰশিক্ষা প্ৰদানকাৰীৰ ওচৰত পঢ়িব পাৰে। স্নাতক পাঠ্যক্ৰমে ভিত্তিমূলক আৰু বিষয়-নিৰ্দিষ্ট জ্ঞান গঢ়ে। স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰমে অধিক গভীৰ বিশেষজ্ঞতা দিয়ে, আনহাতে ডক্টৰেল অধ্যয়নত তদাৰকীৰ অধীনত গৱেষণাত মনোযোগ দিয়া হয়। বিশ্ববিদ্যালয়ে নিজে শিক্ষাৰ্থীক পঢ়াব পাৰে বা সংযুক্ত মহাবিদ্যালয়ৰ সৈতে কাম কৰিব পাৰে। এই পাৰ্থক্য গুৰুত্বপূৰ্ণ, কাৰণ পঢ়োৱা প্ৰতিষ্ঠান, পৰীক্ষা লোৱা সংস্থা আৰু ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা প্ৰতিষ্ঠান একে নহ’বও পাৰে। নামভৰ্তি বিদ্যালয়ৰ ফলাফল, প্ৰৱেশ পৰীক্ষা, সাক্ষাৎকাৰ, কামৰ নমুনা বা আন পাঠ্যক্ৰমৰ চৰ্তৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব পাৰে। প্ৰতিষ্ঠান আৰু বিষয় অনুসৰি প্ৰক্ৰিয়া বেলেগ হয়। স্বীকৃতি অত্যাৱশ্যক। বাছনি কৰা বিষয়ত অধিক অধ্যয়ন, চাকৰি, পেছাদাৰী কাম বা আনুষ্ঠানিক পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠান আৰু পাঠ্যক্ৰমৰ প্ৰয়োজনীয় স্বীকৃতি থাকিব লাগে। শিক্ষা ইংৰাজী, আঞ্চলিক ভাষা বা দুয়োটাৰে সংমিশ্ৰণত হ’ব পাৰে। শিক্ষাৰ্থীয়ে বক্তৃতা, পাঠ্যপুথি, কাম, ব্যৱহাৰিক শিক্ষা আৰু পৰীক্ষাৰ ভাষা পৰীক্ষা কৰিব লাগে। অধ্যয়নত সাধাৰণতে বক্তৃতা, টিউটৰিয়েল, পৰীক্ষাগাৰ, প্ৰকল্প, ক্ষেত্ৰভিত্তিক কাম, ইণ্টাৰ্নশ্বিপ, নিজে পঢ়া আৰু মূল্যায়ন থাকে। পাঠ্যক্ৰমটো শৈক্ষিক, কাৰিকৰী বা পেছাদাৰী হোৱাৰ ওপৰত ইয়াৰ অনুপাত নিৰ্ভৰ কৰে। উচ্চশিক্ষাই জ্ঞান, যোগাযোগৰ নেটৱৰ্ক, স্বাধীনতা আৰু কেৰিয়াৰৰ বিকল্প বঢ়াব পাৰে। ইয়াৰ সীমাবদ্ধতাৰ ভিতৰত খৰচ, সকলো ঠাইতে একে নোহোৱা মান, কঠিন নামভৰ্তি-পথ আৰু শ্ৰেণীকোঠাৰ শিক্ষা আৰু কৰ্মস্থলীৰ প্ৰয়োজনৰ মাজত ব্যৱধান থাকিব পাৰে। ভাল বাছনিয়ে পাঠ্যক্ৰমক বাস্তৱিক লক্ষ্যৰ সৈতে মিলায়। নামভৰ্তিৰ আগতে শিক্ষাৰ্থীয়ে পাঠ্যসূচী, স্বীকৃতি, শিক্ষক, সুবিধা, ব্যৱহাৰিক অভিজ্ঞতা, মুঠ খৰচ, স্থান আৰু স্নাতকৰ পিছৰ পথ তুলনা কৰিব লাগে।