ভাৰতৰ ভাষাসমূহ

ভাৰত বহু ভাষাৰ দেশ; সকলো পৰিস্থিতিতে ব্যৱহাৰ হোৱা এটা ভাষাৰ ওপৰত ইয়াৰ ব্যৱস্থা গঢ় লৈ উঠা নাই। কোনোবাই ঘৰত এটা ভাষা, চুবুৰীত আন এটা আৰু বিদ্যালয় বা কৰ্মক্ষেত্ৰত আন এটা ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। সংবিধানে একাধিক ভাষাক স্বীকৃতি দিয়ে, আৰু ৰাজ্যসমূহৰ নিজা চৰকাৰী ভাষাৰ ব্যৱস্থা আছে। সেয়ে ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত স্থানীয় ৰাজহুৱা সেৱা আৰু নথি-পত্ৰৰ ভাষা বেলেগ হ’ব পাৰে। বহু অঞ্চলত হিন্দী ব্যৱহাৰ হয়, কিন্তু সকলো ঠাইতে একে পৰিমাণে নহয়। উচ্চ শিক্ষাৰ কিছুমান ক্ষেত্ৰ, ব্যৱসায়, প্ৰশাসন, প্ৰযুক্তি আৰু ভিন্ন প্ৰথম ভাষাৰ লোকৰ মাজৰ যোগাযোগত ইংৰাজী গুৰুত্বপূৰ্ণ। আঞ্চলিক ভাষাসমূহ স্থানীয় পৰিচয় আৰু দৈনন্দিন অংশগ্ৰহণৰ কেন্দ্ৰত থাকে। বাংলা, মাৰাঠী, তেলুগু, তামিল, গুজৰাটী, উৰ্দু, কানাড়া, মালয়ালম, পাঞ্জাবী, ওড়িয়া, অসমীয়া আৰু আন বহু ভাষাৰ প্ৰতিষ্ঠিত ভাষিক সমাজ আৰু সাহিত্যৰ পৰম্পৰা আছে। মাতৃভাষা বা ঘৰুৱা ভাষা হৈছে পৰিয়ালৰ জীৱনত কোনো ব্যক্তিয়ে প্ৰথমে ঘনিষ্ঠভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা ভাষা। বিদ্যালয় বা কামৰ বাবে আন ভাষাৰ প্ৰয়োজন হ’লেও ঘৰুৱা ভাষা জীয়াই ৰাখিলে সম্পৰ্ক, পৰিচয় আৰু শিক্ষাত সহায় হ’ব পাৰে। শিক্ষাৰ মাধ্যম হৈছে বিষয় পঢ়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ভাষা। ই পৃথক বিষয় হিচাপে ভাষা পঢ়াৰ পৰা বেলেগ; বিদ্যালয় বা পাঠ্যক্ৰম বাছনি কৰোঁতে এই পাৰ্থক্য গুৰুত্বপূৰ্ণ। ভাষা শিকাত শুনা, কোৱা, পঢ়া আৰু লিখা অন্তৰ্ভুক্ত। বিশেষকৈ লিপি অপৰিচিত হ’লে এই দক্ষতাবোৰৰ বিকাশৰ গতি বেলেগ হ’ব পাৰে। কেইবাটাও ভাষা জনাটোৱে যাতায়াত, নিয়োগ, অধ্যয়ন আৰু সমাজৰ সৈতে সম্পৰ্কত সহায় কৰিব পাৰে। কিন্তু উচ্চাৰণৰ ভিত্তিত বৈষম্য আৰু উন্নত শিক্ষাৰ অসমান সুযোগে বাধা সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ব্যৱহাৰিক শিক্ষাৰ্থীয়ে এটা নিৰ্দিষ্ট উদ্দেশ্যৰ বাবে ভাষা আৰু দক্ষতাৰ স্তৰ বাছি লয়। দৈনন্দিন কথোপকথনৰ বাবে স্থানীয় শব্দ লাগিব পাৰে; শৈক্ষিক বা পেছাগত কামৰ বাবে আনুষ্ঠানিক পঢ়া-লিখা প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে।