ڀارت ۾ تعليم

اعليٰ تعليم اسڪول واري تعليم کان پوءِ ايندي آهي ۽ اوچي درجي جي علمي، پيشاور يا فني سکيا ڏئي ٿي. ڀارت ۾ شاگرد يونيورسٽين، انهن سان لاڳاپيل ڪاليجن، خودمختيار ادارن، خصوصي ادارن يا منظور ٿيل فاصلاتي سکيا جي فراهم ڪندڙن وٽ پڙهي سگهن ٿا. انڊرگريجوئيٽ پروگرام بنيادي ۽ مضمون سان لاڳاپيل ڄاڻ ٺاهين ٿا. پوسٽ گريجوئيٽ پروگرام وڌيڪ گهري خصوصيت ڏين ٿا، جڏهن ته ڊاڪٽريٽ جي پڙهائي نگرانيءَ هيٺ تحقيق تي ڌيان ڏئي ٿي. يونيورسٽيون شاگردن کي سڌو پڙهائي سگهن ٿيون يا لاڳاپيل ڪاليجن سان ڪم ڪري سگهن ٿيون. اهو فرق اهم آهي، ڇاڪاڻ ته پڙهائيندڙ ادارو، امتحان وٺندڙ ادارو ۽ ڊگري ڏيندڙ ادارو هميشه هڪ نه به هوندا آهن. داخلا اسڪول جي نتيجن، داخلا امتحانن، انٽرويوز، پورٽ فوليو يا پروگرام جي ٻين گهرجن تي دارومدار رکي سگهي ٿي. طريقا ادارن ۽ مضمونن موجب بدلجن ٿا. مڃتا ضروري آهي. اداري ۽ پروگرام کي چونڊيل شعبي ۾ وڌيڪ پڙهائي، روزگار، پيشاور ڪم يا رسمي امتحانن لاءِ گهربل حيثيت حاصل هئڻ گهرجي. تدريس انگريزي، ڪنهن علائقائي ٻولي يا ٻنهي ۾ ٿي سگهي ٿي. شاگردن کي ليڪچرن، درسي ڪتابن، اسائنمنٽن، عملي ڪم ۽ امتحانن جي ٻولي پڪ ڪرڻ گهرجي. پڙهائيءَ ۾ عام طور ليڪچر، ٽيوٽوريل، ليبارٽريون، منصوبا، ميداني ڪم، انٽرن شپون، ذاتي مطالعو ۽ جائزا شامل هوندا آهن. انهن جو تناسب پروگرام جي علمي، فني يا پيشاور نوعيت موجب بدلجي ٿو. اعليٰ تعليم ڄاڻ، لاڳاپن، خودمختياري ۽ ڪيريئر جا موقعا وڌائي سگهي ٿي. ان جون حدون خرچ، معيار ۾ اڻبرابري، ڏکيا داخلا طريقا ۽ ڪلاس روم جي سکيا ۽ ڪم جي ضرورتن وچ ۾ ممڪن فرق آهن. سٺي چونڊ پروگرام کي ڪنهن حقيقت پسند مقصد سان ڳنڍي ٿي. داخلا کان اڳ شاگردن کي نصاب، مڃتا، استادن، سهولتن، عملي تجربي، ڪُل خرچ، هنڌ ۽ گريجوئيشن کان پوءِ جي رستن جو مقابلو ڪرڻ گهرجي.