ڀارت گهڻ-ٻولي ملڪ آهي؛ هر حالت ۾ استعمال ٿيندڙ هڪ ٻوليءَ جي چوڌاري منظم ناهي. ڪو ماڻهو گهر ۾ هڪ ٻولي، پاڙي ۾ ٻي، ۽ اسڪول يا ڪم تي ٻي ٻولي استعمال ڪري سگهي ٿو. آئين ڪيترين ٻولين کي تسليم ڪري ٿو، ۽ رياستون پنهنجي سرڪاري ٻولين جا بندوبست رکن ٿيون. تنهنڪري ڀارت جي مختلف حصن ۾ مقامي عوامي خدمتن ۽ دستاويزن جون ٻوليون مختلف ٿي سگهن ٿيون. هندي ڪيترن علائقن ۾ وڏي پيماني تي استعمال ٿئي ٿي، پر هر هنڌ هڪجهڙي عام ناهي. اعليٰ تعليم، واپار، انتظاميه، ٽيڪنالاجي ۽ مختلف پهرين ٻوليون ڳالهائيندڙ ماڻهن جي رابطي جي ڪجهه حالتن ۾ انگريزي اهم آهي. علائقائي ٻوليون مقامي سڃاڻپ ۽ روزاني شموليت لاءِ بنيادي اهميت رکن ٿيون. بنگالي، مراٺي، تيلگو، تامل، گجراتي، اردو، ڪنڙ، مليالم، پنجابي، اوڊيا، آسامي ۽ ٻيون ڪيتريون ٻوليون مضبوط برادريون ۽ ادبي روايتون رکن ٿيون. مادري يا گهريلو ٻولي اها آهي جيڪا ماڻهو پهرين خانداني زندگيءَ ۾ ويجهي نموني استعمال ڪري ٿو. ان کي زنده رکڻ سان لاڳاپا، سڃاڻپ ۽ سکيا کي مدد ملي سگهي ٿي، جيتوڻيڪ اسڪول يا ڪم لاءِ ٻي ٻولي گهربل هجي. پڙهائڻ جو ذريعو اها ٻولي آهي جيڪا مضمون سيکارڻ لاءِ استعمال ٿئي ٿي. اها الڳ مضمون طور پڙهايل ٻوليءَ کان مختلف آهي، ۽ اسڪول يا ڪورس چونڊڻ وقت اهو فرق اهم آهي. ٻولي سکڻ ۾ ٻڌڻ، ڳالهائڻ، پڙهڻ ۽ لکڻ شامل آهن. اهي صلاحيتون مختلف رفتار سان وڌي سگهن ٿيون، خاص طور جڏهن لپي اڻواقف هجي. ڪيتريون ٻوليون ڄاڻڻ سان اچ وڃ، روزگار، پڙهائي ۽ برادريءَ جا لاڳاپا بهتر ٿي سگهن ٿا. پر اچار جي بنياد تي امتياز ۽ اعليٰ معيار جي تعليم تائين غيربرابر رسائي رڪاوٽون پيدا ڪري سگهي ٿي. عملي سکڻ وارو ڪنهن خاص مقصد لاءِ ٻولي ۽ گهربل سطح چونڊي ٿو. روزاني گفتگو لاءِ مقامي لفظ گهربل ٿي سگهن ٿا، جڏهن ته علمي يا پيشيورانه ڪم لاءِ رسمي پڙهڻ ۽ لکڻ جي ضرورت ٿي سگهي ٿي.
ڀارت ۾ ٻوليون
ڀارت ۾ ٻوليون روزمره جي خانداني زندگي، تعليم، ڪم، حڪومت ۽ ثقافت جو حصو آهن. ڀارت ۾ ڪيتريون علائقائي ٻوليون، لپيون ۽ مقامي ڳالهائڻ جا نمونا آهن، ۽ ڪيترائي ماڻهو هڪ کان وڌيڪ ٻوليون استعمال ڪن ٿا. سکڻ لاءِ سڀ کان ڪارائتي ٻولي رياست، برادري، اسڪول، پيشي ۽ ذاتي مقصد تي دارومدار رکي ٿي.
VivAVia can make mistakes. Check important information.