భారతదేశంలోని భాష

భారతదేశానికి ఒకే జాతీయ భాష లేదు. దీని రాజ్యాంగ, పరిపాలనా వ్యవస్థ అనేక భాషలను గుర్తిస్తుంది; రాష్ట్రాలు తమ జనాభా, సంస్థలకు తగిన భాషలను ఉపయోగిస్తాయి. హిందీ ముఖ్యంగా ఉత్తర, మధ్య భారతదేశంలోని చాలా ప్రాంతాల్లో విస్తృతంగా మాట్లాడతారు. దాని ప్రామాణిక లిఖిత రూపంలో దేవనాగరి లిపిని ఉపయోగిస్తారు. అనేక మంది భారతీయులకు హిందీ మాతృభాష లేదా ఇష్టమైన భాష కాదు. ఉన్నత విద్య, వ్యాపారం, చట్టం, సాంకేతికత, జాతీయ స్థాయి సమాచార మార్పిడి, కొన్ని పాఠశాలల్లో ఇంగ్లీష్ ముఖ్యమైనది. దాని అందుబాటు, మాట్లాడటంపై నమ్మకం చాలా మారుతాయి; ఇంగ్లీష్ సామర్థ్యాన్ని తెలివి లేదా విద్యతో సమానంగా చూడకూడదు. ప్రధాన ప్రాంతీయ భాషల్లో బెంగాలీ, మరాఠీ, తెలుగు, తమిళం, గుజరాతీ, ఉర్దూ, కన్నడ, మలయాళం, ఒడియా, పంజాబీ, అస్సామీ, ఇంకా అనేక భాషలు ఉన్నాయి. ప్రతి భాషకు ప్రత్యేక సాహిత్యం, మీడియా, గుర్తింపులు, మాటల రూపాలు ఉన్నాయి. భారతదేశంలో దేవనాగరి, బెంగాలీ-అస్సామీ, గురుముఖి, గుజరాతీ, ఒడియా, తమిళం, తెలుగు, కన్నడ, మలయాళం, పర్షో-అరబిక్ లిపులతో సహా పలు లిపులు వాడతారు. భాష, లిపి సంబంధం ఉన్నప్పటికీ అవి ఒకటే కావు. బహుభాషావేత్తలు ఒకే సంభాషణలో భాషలను మారుస్తుంటారు. ఈ భాషామార్పు సౌలభ్యం, ఖచ్చితత్వం, గుర్తింపు, మర్యాద లేదా ఒక సమూహానికి చెందిన భావాన్ని తెలియజేయవచ్చు. పలకరింపు రూపాలు, మర్యాద స్థాయులు ముఖ్యం. సర్వనామాలు, బంధుత్వ పదాలు, గౌరవసూచక పదాలు, పేర్లు, బిరుదులు వయస్సు, గౌరవం, ఆప్యాయత లేదా సామాజిక దూరాన్ని సూచించవచ్చు. భాష అవకాశాలు, చెందిన భావాన్ని కలిగించవచ్చు; అలాగే వ్యక్తులను బయటపెట్టవచ్చు. స్పష్టమైన సమాచారానికి అందుబాటులో ఉన్న భాషను ఎంచుకోవడం, అర్థమైందో లేదో నిర్ధారించడం, అవసరమైతే అనువాదానికి అవకాశం ఇవ్వడం అవసరం.