இந்தியாவில் மொழிகள்

எல்லாச் சூழல்களிலும் பயன்படுத்தப்படும் ஒரே மொழியை மையமாகக் கொண்ட நாடாக இந்தியா அமைக்கப்படவில்லை; அது பன்மொழி நாடு. ஒருவர் வீட்டில் ஒரு மொழியையும், அக்கம்பக்கத்தில் மற்றொன்றையும், பள்ளியிலோ வேலையிலோ இன்னொன்றையும் பயன்படுத்தலாம். அரசியலமைப்பு பல மொழிகளை அங்கீகரிக்கிறது; மாநிலங்கள் தங்களுக்கான அலுவல் மொழி ஏற்பாடுகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. எனவே இந்தியாவின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் உள்ளூர் பொது சேவைகளும் ஆவணங்களும் வெவ்வேறு மொழிகளைப் பயன்படுத்தலாம். பல பகுதிகளில் இந்தி பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே அளவில் பொதுவானதல்ல. உயர்கல்வி, வணிகம், நிர்வாகம், தொழில்நுட்பம், வெவ்வேறு தாய்மொழிகள் கொண்டவர்களுக்கிடையிலான தொடர்பு ஆகியவற்றின் சில பகுதிகளில் ஆங்கிலம் முக்கியமானது. உள்ளூர் அடையாளத்துக்கும் அன்றாடப் பங்கேற்புக்கும் பிராந்திய மொழிகள் மையமானவை. வங்காளம், மராத்தி, தெலுங்கு, தமிழ், குஜராத்தி, உருது, கன்னடம், மலையாளம், பஞ்சாபி, ஒடியா, அசாமியம் மற்றும் பல மொழிகளுக்குப் பரந்த சமூகங்களும் இலக்கிய மரபுகளும் உள்ளன. தாய்மொழி அல்லது வீட்டுமொழி என்பது குடும்ப வாழ்க்கையில் ஒருவர் முதலில் நெருக்கமாகப் பயன்படுத்தும் மொழி. பள்ளி அல்லது வேலைக்காக வேறொரு மொழி தேவைப்பட்டாலும், தாய்மொழியைப் பேணுவது உறவுகள், அடையாளம், கற்றல் ஆகியவற்றுக்கு ஆதரவளிக்கலாம். கற்பித்தல் மொழி என்பது பாடங்களைக் கற்பிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் மொழி. அது தனிப் பாடமாகக் கற்பிக்கப்படும் மொழியிலிருந்து வேறுபட்டது; பள்ளி அல்லது பாடநெறியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது இந்த வேறுபாடு முக்கியம். மொழிக் கற்றலில் கேட்டல், பேசுதல், வாசித்தல், எழுதுதல் ஆகியவை அடங்கும். அறிமுகமில்லாத எழுத்துமுறையைப் பயன்படுத்தும்போது, இந்தத் திறன்கள் வெவ்வேறு வேகத்தில் வளரலாம். பல மொழிகளை அறிவது இடம்பெயர்வு, வேலைவாய்ப்பு, படிப்பு, சமூகத் தொடர்புகள் ஆகியவற்றுக்கு உதவலாம். எனினும் உச்சரிப்பு சார்ந்த பாகுபாடும் தரமான கற்பித்தலுக்கான சமமற்ற அணுகலும் தடைகளை உருவாக்கலாம். நடைமுறை நோக்கமுள்ள கற்றவர் குறிப்பிட்ட நோக்கத்துக்கும் நிலைக்கும் ஏற்ப மொழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். அன்றாட உரையாடலுக்கு உள்ளூர் சொற்கள் தேவைப்படலாம்; கல்வி அல்லது தொழில்முறைப் பணிக்கு முறையான வாசிப்பும் எழுத்தும் தேவைப்படலாம்.