ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിൽമേഖലകൾ

ഇന്ത്യയിൽ തൊഴിൽമേഖലയോ തൊഴിലോ എന്നു പറയുന്നത് പ്രത്യേക ചുമതലകളും കഴിവുകളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ജോലിയുടെ തരമാണ്. ഔപചാരിക യോഗ്യത ആവശ്യമായ കരിയറുകളെയും പ്രായോഗിക കൈത്തൊഴിലുകളെയും ദൈനംദിന സംഭാഷണത്തിൽ തൊഴിൽമേഖലകൾ എന്നു വിളിക്കാറുണ്ട്; എന്നാൽ അവയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനനിയമങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. നിയന്ത്രിത തൊഴിൽമേഖലകളിൽ, സംരക്ഷിതമായ ചില ജോലികൾ ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് നിർദ്ദിഷ്ടവും അംഗീകൃതവുമായ യോഗ്യതയോ രജിസ്ട്രേഷനോ അനുമതിയോ വേണം. ആരോഗ്യപരിചരണം, നിയമം, മറ്റ് ചില മേഖലകൾ എന്നിവയിൽ പ്രൊഫഷണൽ സംഘടനകളും നിർവചിക്കപ്പെട്ട പ്രവർത്തനപരിധികളും ഉണ്ടായേക്കാം. പല തൊഴിലുകൾക്കും ഇതേ രീതിയിലുള്ള നിയന്ത്രണമില്ല. പകരം തൊഴിലുടമകളോ ഉപഭോക്താക്കളോ സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽപരിശീലനം, പ്രവൃത്തിപരിചയം, ലൈസൻസുകൾ, പോർട്ട്ഫോളിയോകൾ, ശുപാർശകൾ, പ്രായോഗിക പ്രകടനങ്ങൾ എന്നിവ വിലയിരുത്തിയേക്കാം. വൈദ്യുതി, മെക്കാനിക്കൽ, നിർമാണം, അറ്റകുറ്റപ്പണി, ഉൽപ്പാദനം, സൗന്ദര്യപരിചരണം, ഭക്ഷണം, മറ്റ് നിരവധി ജോലികൾ എന്നിവ വൈദഗ്ധ്യമുള്ള കൈത്തൊഴിലുകളിൽപ്പെടുന്നു. നിരവധി തൊഴിൽപരമായ കൈത്തൊഴിലുകൾ പഠിക്കാനുള്ള ഇന്ത്യയിലെ പ്രത്യേക വഴിയാണ് Industrial Training Institutes (ITI-കൾ). ക്രമീകരിച്ച സംവിധാനത്തിൽ പഠനത്തോടൊപ്പം പ്രായോഗിക ജോലിപരിചയം നൽകുന്നതാണ് അപ്രന്റിസ്‌ഷിപ്പ്. പരിചയസമ്പന്നനായ തൊഴിലാളിയുടെ കീഴിലുള്ള അനൗപചാരിക പഠനവും സാധാരണമാണ്; എന്നാൽ അതിന്റെ ഗുണനിലവാരവും അംഗീകാരവും വ്യത്യാസപ്പെടാം. പ്രൊഫഷണൽ കരിയറുകൾ സ്കൂൾവിഷയങ്ങൾ, പ്രവേശനമാർഗങ്ങൾ, ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം, മേൽനോട്ടത്തിലുള്ള പരിശീലനം, പരീക്ഷകൾ, രജിസ്ട്രേഷൻ, തുടക്കജോലികൾ എന്നിവയിലൂടെ ആരംഭിക്കാം. ക്രമം തൊഴിൽമേഖലയനുസരിച്ചാണ് മാറുന്നത്; ഒരേയൊരു ദേശീയ കരിയർപാതയില്ല. ഭാഷ, സ്ഥലം, വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ്, കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ, സാമൂഹിക തടസ്സങ്ങൾ, വൈകല്യസൗകര്യം, യാത്രാസാധ്യത, തൊഴിൽാവശ്യം എന്നിവ തൊഴിൽതിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന പദവി അനുയോജ്യമായ വേതനമോ തൊഴിൽസാഹചര്യമോ ഉറപ്പാക്കുന്നില്ല. തൊഴിൽമേഖലകൾക്ക് വ്യക്തിത്വബോധം, വൈദഗ്ധ്യം, മറ്റുള്ളവർക്ക് സേവനം, ദീർഘകാല പുരോഗതി എന്നിവ നൽകാം. ദീർഘമായ പരിശീലനം, പ്രവേശനതടസ്സങ്ങൾ, ശാരീരിക ക്ഷീണം, മാറുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ, ക്രമരഹിതമായ വരുമാനം, തുടർപഠനത്തിന്റെ ആവശ്യം എന്നിവ പരിമിതികളാകാം.