ভাৰতৰ পৰম্পৰা

ভাৰতৰ পৰম্পৰা একেটা স্থিৰ প্ৰাচীন ব্যৱস্থা নহয়, বৰং জীৱন্ত প্ৰথা। কোনো ৰীতি ব্যাপকভাৱে প্ৰচলিত, কোনোবাটো কেৱল স্থানীয়, নতুনকৈ সলনি কৰা বা কেৱল এটা বিশেষ পৰিয়ালৰ বাবেহে অৰ্থপূৰ্ণ হ’ব পাৰে। উৎসৱত প্ৰায়ে উপাসনা, সাক্ষাৎ, খাদ্য, সজ্জা, উপহাৰ, সংগীত আৰু ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান একেলগে থাকে। দীপাৱলী, ঈদ, বৰদিন, গুৰুপৰ্ব, শস্য চপোৱাৰ উৎসৱ আৰু বহু আঞ্চলিক উৎসৱ বিভিন্ন ধৰণে পালন কৰা হয়। জন্ম, নামকৰণ, কৈশোৰত প্ৰৱেশ, বিবাহ আৰু মৃত্যুৰ সৈতে পৰিয়াল আৰু ধৰ্মীয় ৰীতি জড়িত হ’ব পাৰে। অনুষ্ঠানৰ ক্ৰম, অংশগ্ৰহণকাৰী, পোছাক আৰু দায়িত্ব সমাজভেদে যথেষ্ট বেলেগ হয়। বিয়াৰ পৰম্পৰাত দুয়োটা পৰিয়ালৰ চিনাকি, বাগদানৰ অনুষ্ঠান, ধৰ্মীয় ৰীতি, ভোজ, সংগীত আৰু উপহাৰ বিনিময় থাকিব পাৰে। কিছুমান দম্পতীয়ে পৰম্পৰা মিলায়, অনুষ্ঠান সৰল কৰে বা অসামৰিক বিবাহৰ ব্যৱস্থা বাছি লয়। অতিথি-সৎকাৰত পানী, চাহ, জলপান বা আহাৰ আগবঢ়োৱা থাকিব পাৰে। অতিথিয়ে কৃতজ্ঞতা দেখুৱাব বুলি আশা কৰা হয়; হ’ষ্ট আৰু অতিথিয়ে সহমতত উপনীত হোৱাৰ আগতে ভদ্ৰভাৱে বাৰে বাৰে আগবঢ়োৱা বা অস্বীকাৰ কৰা দেখা যায়। সম্ভাষণ ভাষা আৰু পৰিস্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। নমস্তে বা নমস্কাৰ বহুলভাৱে চিনাকি, কিন্তু কৰমৰ্দন, কথাৰে সম্ভাষণ আৰু আঞ্চলিক বা ধৰ্মীয় ধৰণো সাধাৰণ। ৰংগোলী, ফুলৰ সজ্জা, চাকি, বস্ত্ৰ আৰু শৰীৰৰ অলংকাৰৰ দৰে সজ্জা আৰু হস্তশিল্পই ঘৰ বা উৎসৱক বিশেষ কৰি তুলিব পাৰে। স্থানীয় নাম, নক্সা, সামগ্ৰী আৰু অৰ্থক একে বুলি ধৰিব নালাগে। পৰম্পৰাই আপোনত্বৰ অনুভৱ আৰু জ্ঞানৰ হস্তান্তৰত সহায় কৰিব পাৰে, কিন্তু ই চাপ বা বাদ দিয়াৰ কাৰণো হ’ব পাৰে। সমতা, সন্মতি, খৰচ বা ব্যক্তিগত বিশ্বাসৰ সৈতে নোখাপ খোৱা প্ৰথাৰ বিষয়ে মানুহে নিয়মিতভাৱে আলোচনা, সংস্কাৰ, নতুন ব্যাখ্যা বা প্ৰত্যাখ্যান কৰে।