সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্য ভাৰতত

ভাৰতত একেটা একৰূপ সংস্কৃতি নাই। ইয়াৰ সাংস্কৃতিক জীৱনত বহু ভাষা, বিশ্বাস, অঞ্চল, সামাজিক গোট আৰু জীৱনধাৰা অন্তৰ্ভুক্ত আছে। পৰিয়াল আৰু সম্প্ৰদায়ে প্ৰায়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। শিক্ষা, কাম, বিবাহ, উদযাপন আৰু যত্নৰ সিদ্ধান্তত নিকট পৰিয়ালৰ বাহিৰৰ আত্মীয়সকলেও জড়িত থাকিব পাৰে। সম্বোধনৰ ধৰণ, বয়সৰ প্ৰতি মনোযোগ আৰু ভদ্ৰ আচৰণৰ জৰিয়তে সাধাৰণতে সন্মান প্ৰকাশ কৰা হয়। ৰীতি-নীতি বেলেগ হয়, সেয়েহে স্থানীয় লোকসকলে কেনেদৰে পৰস্পৰৰ সৈতে ব্যৱহাৰ কৰে সেয়া লক্ষ্য কৰাটো সহায়ক। খাদ্য পৰিচয় আৰু আতিথ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। উপকৰণ, আহাৰৰ ধৰণ আৰু মাংস, সুৰা, উপবাস বা একেলগে ব্যৱহাৰ কৰা বাচন-বৰ্তনৰ সম্পৰ্কীয় নিয়ম পৰিয়ালভেদে বেলেগ হ’ব পাৰে। উৎসৱে উপাসনা, খাদ্য, সংগীত, পোছাক, সজ্জা আৰু ৰাজহুৱা উদযাপনক একেলগ কৰে। ইয়াৰ অৰ্থ আৰু পালন অঞ্চল আৰু সম্প্ৰদায়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। পোছাকৰ ভিতৰত শাৰী, ছালৱাৰ কামিজ, কুৰ্তা, ধোতি আৰু অন্যান্য আঞ্চলিক পোছাকৰ লগতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দৈনন্দিন পোছাকো আছে। পছন্দত জলবায়ু, কাম, ধৰ্ম, উপলক্ষ আৰু ব্যক্তিগত ৰুচিৰ প্ৰতিফলন থাকিব পাৰে। চলচ্চিত্ৰ, সংগীত, টেলিভিছন, ক্ৰীড়া, সাহিত্য আৰু ডিজিটেল মাধ্যমে সমগ্ৰ ভাৰতত ভাগ-বতৰা কৰা সাংস্কৃতিক উল্লেখ সৃষ্টি কৰে। একে সময়তে আঞ্চলিক সৃষ্টিশীল উদ্যোগসমূহে স্বকীয় ভাষা আৰু শৈলী বজাই ৰাখে। আতিথ্যক বহুলভাৱে মূল্য দিয়া হয়; এই কথা কেতিয়াবা “অতিথিক দেৱতা জ্ঞান কৰা (atithi devo bhava)” বুলি কোৱা বাক্যৰে প্ৰকাশ কৰা হয়, অৰ্থাৎ অতিথিক অতি সন্মানেৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। তথাপি কোনো সাধাৰণ নিয়মৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি, ঘৰুৱা ৰীতি অনুসৰণ কৰাৰ আগতে অতিথিয়ে সুধিব লাগে।