Alam Sekitar di Indonesia

Di Indonesia, istilah umum untuk alam sekitar ialah alam sekitar (lingkungan hidup). Istilah ini merangkumi alam semula jadi, penempatan, tempat kerja, ruang awam serta udara, air, tanah, tumbuhan, haiwan dan manusia di dalamnya. Indonesia ialah sebuah kepulauan, jadi sistem darat dan laut saling berkait rapat. Sisa atau air tercemar dari sungai boleh mengalir ke pantai, paya bakau, terumbu karang dan kawasan perikanan. Sistem alam sekitar yang penting termasuk hutan tropika, tanah gambut, sungai, tasik, tanah lembap, kawasan pertanian, paya bakau, padang lamun dan terumbu karang. Sistem ini menyimpan air, menyokong pengeluaran makanan, melindungi pantai, menyimpan karbon dan menyediakan habitat. Tekanan yang biasa berlaku termasuk pelepasan daripada trafik, asap, air kumbahan yang tidak dirawat, sisa plastik, pembukaan hutan, kebakaran tanah gambut, kesan perlombongan, hakisan tanah dan pembinaan pesat. Tahap keseriusan dan puncanya berbeza antara satu wilayah dan pulau dengan yang lain. Pengurusan sisa selalunya bermula di rumah atau perniagaan. Sisa ialah perkataan harian bagi bahan buangan, manakala bank sisa komuniti (bank sampah) merujuk kepada bank sisa yang mungkin mengumpul dan memberikan nilai kepada bahan kitar semula yang telah diasingkan. Air mungkin datang daripada rangkaian paip, telaga, mata air, tadahan hujan, stesen isi semula atau bekalan berbungkus. Air yang kelihatan jernih tidak semestinya selamat, jadi rawatan tempatan, penyimpanan, saliran dan amalan sanitasi adalah penting. Pengurusan alam sekitar dikongsi oleh institusi nasional, kerajaan wilayah, kampung, perniagaan, komuniti dan isi rumah. Peraturan rasmi penting, tetapi perkhidmatan kutipan, infrastruktur, penguatkuasaan, adat setempat dan penyertaan awam menentukan perkara yang berlaku dalam amalan. Indonesia mempunyai peluang besar dalam pemulihan ekosistem, pengangkutan yang lebih bersih, tenaga boleh baharu, pertanian cekap, pelancongan yang bertanggungjawab dan penggunaan bahan secara kitaran. Kemajuan boleh dihadkan oleh perkhidmatan yang tidak sekata, geografi pulau yang sukar, penggunaan tanah yang bersaing, kos dan perbezaan keupayaan tempatan. Langkah pertama yang berguna ialah memahami sistem tempatan yang terdekat. Ketahui dari mana air minuman datang, ke mana air kumbahan dan sampah dihantar, bahaya bermusim yang berlaku dan pejabat kejiranan atau kerajaan yang menguruskan laporan.