Alam semula jadi di Indonesia

Perkataan umum bahasa Indonesia untuk alam ialah alam. Indonesia terletak di kepulauan tropika yang luas, dan ciri semula jadinya berubah antara pulau barat dan timur, gunung tinggi, tanah rendah yang kering, tanah lembap serta laut sekeliling. Ekosistem daratan utama termasuk hutan tanah rendah dan pergunungan, hutan paya gambut, sabana, tanah lembap air tawar, sungai, tasik dan landskap gunung berapi. Ekosistem marin dan pesisir merangkumi hutan bakau, dataran pasang surut, padang rumput laut, terumbu karang dan laut dalam. Pulau-pulau Indonesia mempunyai kepelbagaian biologi yang kaya. Pengasingan antara pulau membantu tumbuhan dan haiwan yang berbeza berkembang, bermakna spesies yang biasa ditemui di satu kawasan mungkin tiada atau dilindungi di kawasan lain. Alam menyokong manusia melalui manfaat praktikal yang dipanggil perkhidmatan ekosistem. Hutan dan tanah lembap mengawal air, hutan bakau mengurangkan tenaga ombak, serangga mendebungakan tanaman, terumbu menyokong perikanan dan tanah yang sihat membantu menghasilkan makanan. Kawasan semula jadi mungkin diurus sebagai taman negara, cagar alam, hutan perlindungan, kawasan pemuliharaan marin, wilayah adat atau zon tempatan yang lain. Akses dan kegiatan yang dibenarkan boleh berbeza, jadi pengunjung patut mematuhi papan tanda dan arahan tempatan. Banyak komuniti mengekalkan hubungan budaya yang erat dengan tanah, hutan, sungai dan laut. Adat merujuk secara umum kepada tradisi dan institusi adat, walaupun setiap komuniti mempunyai amalan dan pihak berkuasanya sendiri. Tekanan terhadap alam boleh merangkumi kehilangan habitat, kebakaran, pencemaran, perdagangan hidupan liar haram, penuaian yang merosakkan, spesies invasif dan pelancongan yang tidak diurus dengan baik. Perubahan iklim boleh menambah tekanan melalui pemanasan, perubahan taburan hujan, kenaikan paras laut dan perubahan keadaan marin. Pemuliharaan boleh menggabungkan kawasan perlindungan, pemulihan habitat, pertanian dan perikanan lestari, perlindungan spesies, kerja saintifik dan penjagaan oleh komuniti. Perlindungan yang berkekalan lebih berkemungkinan berjaya apabila penduduk tempatan memainkan peranan yang bermakna dan mata pencarian turut dipertimbangkan. Sesiapa yang memasuki kawasan semula jadi patut bersedia menghadapi cuaca tropika yang panas, hujan lebat, arus, kawasan curam, hidupan liar dan komunikasi yang terhad. Menghormati sempadan, membawa keluar sampah dan mendapatkan panduan tempatan yang berpengalaman melindungi manusia dan tempat.