Lingkungan di Indonésia

Di Indonésia, istilah anu ilahar dipaké pikeun lingkungan téh lingkungan hirup (lingkungan hidup). Ieu ngawengku alam, padumukan, tempat gawé, rohangan umum, ogé hawa, cai, taneuh, tatangkalan, sasatoan, jeung jalma anu aya di dinya. Indonésia mangrupa nagara kapuloan, ku kituna sistem darat jeung laut raket patalina. Runtah atawa cai anu kacemar ti walungan bisa kabawa nepi ka basisir, leuweung bakau, terumbu karang, jeung tempat mancing. Sistem lingkungan anu penting ngawengku leuweung tropis, lahan gambut, walungan, situ, lahan baseuh, lahan tatanén, leuweung bakau, padang lamun, jeung terumbu karang. Éta sadayana nyimpen cai, ngarojong produksi pangan, ngajaga basisir, nyimpen karbon, sarta nyadiakeun tempat hirup pikeun rupa-rupa mahluk. Tekanan anu ilahar ngawengku émisi lalu lintas, haseup, cai limbah anu teu diolah, runtah plastik, ngabukakeun leuweung, kahuruan lahan gambut, dampak pertambangan, erosi taneuh, jeung pangwangunan anu gancang. Tingkat parah jeung sababna béda-béda ti hiji propinsi jeung pulo ka propinsi jeung pulo séjénna. Ngatur runtah biasana dimimitian ti rumah tangga atawa usaha. Runtah téh kecap sapopoé pikeun barang buangan, sedengkeun bank runtah masarakat (bank sampah) nyaéta program masarakat anu bisa ngumpulkeun jeung méré ajén kana bahan daur ulang anu geus dipilah. Cai bisa asalna tina jaringan pipa, sumur, cinyusu, pangumpulan cai hujan, tempat ngeusian deui, atawa pasokan dina bungkusan. Sumber cai anu katempo bening henteu otomatis aman, ku kituna pangolahan lokal, panyimpenan, drainase, jeung prak-prakan sanitasi penting. Pangaturan lingkungan mangrupa tanggung jawab babarengan antara lembaga nasional, pamaréntah daérah, désa, usaha, masarakat, jeung rumah tangga. Aturan resmi penting, tapi jasa pangumpulan, infrastruktur, penegakan aturan, kabiasaan lokal, jeung partisipasi masarakat nangtukeun naon anu lumangsung dina prakna. Indonésia boga kasempetan gedé dina restorasi ékosistem, transportasi anu leuwih bersih, énergi anu bisa diperbarui, tatanén anu éfisién, pariwisata anu tanggung jawab, jeung pamakéan bahan sacara sirkular. Kamajuan bisa kahalangan ku palayanan anu teu sarua, géografi kapuloan anu hésé, pamakéan lahan anu silih saingan, waragad, jeung bédana kamampuhan lokal. Léngkah munggaran anu mangpaat nyaéta ngarti kana sistem lokal anu langsung mangaruhan kahirupan. Diajar ti mana cai nginum asalna, ka mana cai limbah jeung runtah dibawa, bahaya naon anu muncul nurutkeun usum, jeung kantor lingkungan atawa pamaréntah mana anu narima laporan.