Alam di Indonesia

Kecap Indonesia anu ilahar pikeun alam nyaéta alam. Indonesia aya di sakuliah kapuloan tropis anu lega, sarta kaayaan alamna béda antara pulo-pulo kulon jeung wétan, pagunungan luhur, dataran handap anu garing, lahan baseuh, jeung laut sabudeureunana. Ékosistem darat utama ngawengku leuweung dataran handap jeung pagunungan, leuweung rawa gambut, sabana, lahan baseuh tawar, walungan, situ, jeung bentang alam vulkanik. Ékosistem laut jeung basisir ngawengku bakau, dataran pasang surut, padang lamun, terumbu karang, jeung laut jero. Pulo-pulo Indonesia miboga kaanekaragaman hayati anu beunghar. Kapisahna pulo-pulo ngabantuan tumuwuhna tutuwuhan jeung sasatoan anu béda, ku kituna hiji spésiés anu umum di hiji wewengkon bisa waé teu aya atawa ditangtayungan di wewengkon séjén. Alam ngarojong kahirupan jalma ngaliwatan mangpaat ékosistem. Leuweung jeung lahan baseuh ngatur cai, bakau ngurangan tanaga ombak, serangga mantuan nyerbukeun pepelakan, terumbu karang ngarojong perikanan, sarta taneuh séhat mantuan melak pangan. Wewengkon alam bisa dikokolakeun minangka taman nasional, cagar alam, leuweung lindung, kawasan konservasi laut, wilayah adat, atawa zona lokal séjén. Aksés jeung kagiatan anu diidinan bisa béda, jadi sémah kudu nuturkeun rambu jeung pituduh satempat. Loba komunitas ngajaga hubungan budaya anu raket jeung taneuh, leuweung, walungan, jeung laut. Adat sacara umum ngarujuk kana tradisi jeung lembaga kabiasaan, sanajan unggal komunitas boga praktek jeung wewenangna sorangan. Tekanan kana alam bisa ngawengku leungitna habitat, kahuruan, polusi, dagang satwa liar ilegal, pangumpulan anu ngaruksak, spésiés invasif, jeung pariwisata anu teu dikokolakeun kalayan hadé. Parobahan iklim bisa nambahan tekanan ngaliwatan naékna suhu, parobahan curah hujan, naékna permukaan laut, jeung robahna kaayaan laut. Konservasi bisa ngahijikeun kawasan lindung, mulangkeun habitat, tatanén jeung perikanan lestari, panyalindungan spésiés, panalungtikan ilmiah, jeung pangurusaan ku komunitas. Panyalindungan jangka panjang leuwih mungkin hasil lamun masarakat lokal boga kalungguhan anu nyata jeung pangupa jiwana diperhatikeun. Saha waé anu asup ka alam kudu nyiapkeun diri pikeun panas tropis, hujan gedé, arus, taneuh lungkawing, satwa liar, jeung komunikasi anu kawates. Ngahormat kana wates, mawa deui runtah, jeung ngagunakeun pituduh lokal anu pangalaman ngajaga jalma jeung tempatna.