Hukum imigrasi ing Indonesia

Hukum imigrasi umum diterangake nganggo istilah basa Indonesia keimigrasian. Bab iki utamane ditangani dening panguwasa imigrasi Indonesia, bebarengan karo lembaga liya nalika ana hubungane karo kerja, sinau, investasi, utawa status kulawarga. Paspor ngenali wong sing lelungan, dene visa utawa fasilitas mlebu liyane sing diakoni ngidini lelungan kanthi tujuan sing wis kasebut. Keputusan kanggo nampa wong isih ditindakake ing tapel wates, lan wong sing lelungan kudu njawab pitakon kanthi jujur lan nyukupi syarat mlebu. Sawisé mlebu, warga negara asing bisa duwe idin manggon kanggo kunjungan, idin manggon winates, utawa idin manggon permanen, gumantung marang dhasar hukume. Idin manggon winates lan permanen kerep dirembug nganggo istilah sing wis akrab, KITAS lan KITAP. Status imigrasi digandhengake karo tujuan sing diidinake, kayata pariwisata, nyawijikake kulawarga, sinau, investasi, utawa kerja. Kegiatan sing ngluwihi tujuan kuwi bisa nuwuhake masalah sanajan idin manggoné durung entek. Akeh kategori gumantung marang sponsor utawa penjamin, sing bisa awujud wong utawa organisasi. Owah-owahan sing gegandhengan karo sponsor, alamat, paspor, kahanan kulawarga, kerja, utawa status sipil bisa mbutuhake pelaporan utawa prosès anyar. Idin manggon lan idin kanggo nindakake kerja sing diatur nduweni sesambungan, nanging ora padha. Buruh asing lan pemberi kerjane bisa mbutuhake persetujuan lan cathetan ngluwihi dokumen imigrasi biasa. Tata cara umum kalebu milih kategori sing bener, nyiapake dokumen identitas lan panyengkuyung, ngirim aplikasi, menehi data imigrasi, nampa keputusan, lan netepi kuwajiban pelaporan. Perpanjangan utawa owah-owahan kudu disiapake sadurunge status saiki dadi masalah. Pelanggaran bisa nyebabake dijaluk katrangan, tindakan administratif, diusir, diwatesi mlebu maneh, utawa diadili pidana ing kasus serius. Mlebu luwih suwé tinimbang idin, nggunakake informasi palsu, utawa nindakake kegiatan tanpa idin aja nganti dianggep minangka masalah dokumen cilik.