Hukum tanaga gawé di Indonesia

Hukum tanaga gawé Indonesia mindeng disebut hukum ketenagakerjaan. Ieu ngagabungkeun undang-undang nasional, aturan palaksanaan, perjangjian gawé, peraturan pausahaan, jeung perjangjian gawé koléktif. Pagawé bisa digawé dina susunan tanpa wates waktu, anu ilahar disebut PKWTT, atawa susunan anu boga wates waktu, anu ilahar disebut PKWT. Wangun anu bener gumantung kana sipat pagawéan, sarta sebutan dina dokumén wungkul henteu nangtukeun posisi hukum pagawé anu sabenerna. Perjangjian gawé biasana ngajelaskeun pihak-pihakna, pagawéan, tempat gawé, upah, jeung kaayaan dasar. Peraturan pausahaan atawa perjangjian gawé koléktif bisa nambahan aturan ngeunaan paripolah, cuti, tunjangan, disiplin, jeung prosedur internal. Panyalindungan tanaga gawé ngawengku perkara saperti upah, waktu gawé, istirahat, kasalametan gawé, kapamilikan jaminan sosial, perlakuan anu sarua, jeung cuti anu ditangtayungan. Hak anu pasti bisa gumantung kana susunan gawé, séktor, jeung aturan pausahaan anu lumaku. Serikat pagawé bisa ngawakilan pagawé jeung badami pikeun nyieun perjangjian gawé koléktif. Sacara umum, pagawé boga jalan pikeun ngatur diri sacara sah, sedengkeun dunungan boga wewenang ngatur pagawéan dina wates hukum jeung kontrak. Terminasi hubungan gawé mangrupa prosés anu diatur, lain ukur kaputusan pribadi. Alesan, béwara, rundingan, dokumén, jeung pamayaran anu diwajibkeun ku hukum bisa mangaruhan naha terminasi sah jeung naon akibatna. Pasulayan hubungan industrial biasana dimimitian ku rundingan bipartit antara pagawé jeung dunungan. Lamun gagal, mediasi atawa prosés séjén anu diaku bisa dilaksanakeun, sarta pasulayan anu teu réngsé bisa dibawa ka Pangadilan Hubungan Industrial, anu disebut PHI. Warga nagara deungeun merlukeun idin imigrasi anu ngamungkinkeun pagawéan anu dimaksud, sarta dunungan bisa boga kawajiban patuh tambahan. Idin imigrasi jeung perjangjian gawé ngajawab patalékan hukum anu béda, ku kituna duanana kudu dipariksa.