Hukum di Indonésia

Indonésia utamana ngagunakeun sistem hukum sipil, anu ngajadikeun aturan tinulis minangka sumber hukum utama. Konstitusi aya di luhur undang-undang, peraturan pamaréntah, peraturan présidén, peraturan menteri, jeung peraturan daérah anu sah. Kecap basa Indonésia pikeun hukum nyaéta hukum. Aturan nasional dijieun jeung diterapkeun ku sababaraha lembaga, ku kituna hiji patalékan hukum bisa ngalibetkeun undang-undang, peraturan palaksanaan, jeung kaputusan administratif dina waktu anu sarua. Indonésia ogé ngakuan aturan adat anu patali jeung komunitas nu tangtu. Aturan adat bisa boga pangaruh dina perkara saperti tanah, warisan, atawa hubungan komunitas, tapi henteu otomatis ngéléhkeun hukum nasional. Hukum Islam boga kalungguhan nu tangtu pikeun umat Islam dina sababaraha perkara pribadi, utamana perkawinan, cerai, jeung warisan. Pangadilan Agama umumna ngurus perkara-perkara ieu, sedengkeun Pangadilan Umum ngurus kalolobaan perkara perdata jeung pidana. Struktur pangadilan ngawengku Pangadilan Tingkat Kahiji, Pangadilan Tinggi, jeung Mahkamah Agung. Mahkamah Konstitusi sacara misah mutuskeun patalékan konstitusional penting, kaasup nguji undang-undang kana Konstitusi. Loba pasualan hukum sapopoé dimimitian di luar pangadilan. Hiji jalma bisa mimiti ngumpulkeun dokumén, ngahubungi pihak séjén, ngawadul ka hiji lembaga, ménta mediasi, atawa néangan naséhat saméméh ngajukeun perkara resmi. Lembaga administratif ogé nyieun kaputusan ngeunaan lisénsi, status imigrasi, catetan tanah, pajeg, jeung perkara umum séjénna. Sababaraha kaputusan pamaréntah bisa dilawan ngaliwatan keberatan administratif atawa Pangadilan Administratif Nagara. Aksés kana kaadilan bisa hésé sabab prosedur, basa, perjalanan, biaya, jeung bukti kabéh boga pangaruh. Organisasi bantuan hukum, advokat anu boga lisénsi, notaris, jeung pejabat akta tanah boga kalungguhan anu béda, ku kituna profésional anu luyu gumantung kana pasualanana.