இந்தோனேசியாவில் மொழிகள்

Bahasa Indonesia என்பது தேசிய மொழியும், இந்தோனேசியா முழுவதும் பகிர்ந்து பயன்படுத்தப்படும் தொடர்பு மொழியும் ஆகும். பள்ளிக்கல்வி, பொதுச் சேவைகள், தேசிய ஊடகங்கள், வெவ்வேறு மொழிச் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களுக்கிடையிலான தொடர்பு ஆகியவற்றில் இது மையப் பங்கு வகிக்கிறது. பல இந்தோனேசியர்களும் bahasa daerah எனப்படும் பிராந்திய அல்லது உள்ளூர் மொழியைப் பயன்படுத்துகின்றனர். ஜாவானீஸ், சுந்தானீஸ், பாலினீஸ், மினாங்கபாவ் உள்ளிட்ட பல மொழிகள் குடும்ப உறவுகள், உள்ளூர் அறிவு, அடையாளம், பண்பாட்டுப் பாரம்பரியங்களைச் சுமந்து செல்கின்றன. ஒருவர் வெவ்வேறு சூழல்களில் வெவ்வேறு மொழிகளைப் பயன்படுத்தலாம். வீட்டில் உள்ளூர் மொழி வழக்கமாக இருக்கலாம்; பள்ளி அல்லது நிர்வாகத்தில் Bahasa Indonesia மேலோங்கலாம்; சமயம், சுற்றுலா, வணிகம் அல்லது சர்வதேசப் படிப்புக்கு இன்னொரு மொழி பயன்படலாம். குழந்தைகள் பல மொழிகளுடன் வளர்வது பொதுவானது. Bahasa Indonesia கற்பது வீட்டுமொழியைக் கைவிட வேண்டும் என்பதல்ல; பழக்கமான மொழிகளில் வலுவான ஆதரவு குழந்தைகள் கருத்துகளைப் புரிந்துகொள்ளவும் குடும்பப் பிணைப்புகளைப் பேணவும் உதவும். மொழிக் கற்றலில் கேட்டல், பேசுதல், வாசித்தல், எழுதுதல் ஆகியவை அடங்கும். கற்பவருக்கு இத்திறன்கள் வெவ்வேறு அளவில் தேவைப்படலாம்; எனவே இலக்கணத்தில் மட்டும் கவனம் செலுத்தும் பாடநெறி நடைமுறைப் பேச்சு இலக்கை நிறைவேற்றாமல் போகலாம். முறையான கற்றல் வாய்ப்புகளில் பள்ளிப் பாடங்கள், பல்கலைக்கழகப் படிப்புகள், மொழிப் பாடநெறிகள் உள்ளன. முறைசாரா வழிகளில் உரையாடல் குழுக்கள், வாசிப்பு, ஊடகங்கள், பணியிடப் பயிற்சி, சமயக் கற்றல், சரளமாகப் பேசுபவர்களுடன் தொடர்ச்சியான பரிமாற்றம் ஆகியவை அடங்கும். Bahasa Indonesia இலத்தீன் எழுத்துமுறையைப் பயன்படுத்துகிறது; அதன் எழுத்துக்கூட்டல் ஒப்பீட்டளவில் சீரானது. இருப்பினும் நம்பிக்கையுடன் தொடர்புகொள்ள சொல்வளம், சூழல் புரிதல், மரியாதை வடிவங்கள், பயிற்சி ஆகியவை தேவை. உள்ளூர் வழக்குகளும் பேச்சுவழக்கும் முறையான எழுத்துமொழியிலிருந்து மாறுபடலாம். மொழித்திறன்கள் பள்ளி, வேலை, சேவைகள், பயணம், சமூக வாழ்வு ஆகியவற்றில் பங்கேற்க உதவும். கற்பித்தல் வாய்ப்புகளில் சமமின்மை, தவறு செய்வதற்கான அச்சம், போதிய பயிற்சியின்மை, கற்பவரின் உண்மையான சூழலுக்குப் பொருந்தாத பாடநெறிகள் ஆகியவை தடைகளாக இருக்கலாம்.