ايران ۾ واقفڪار

واقفڪار اهڙو ماڻهو آهي، جنهن کي توهان سڃاڻو ٿا، پر لازمي ناهي ته ان سان ويجهي دوستي هجي. فارسيءَ ۾ آشنا (ashna) مان واقف يا سڃاتل ماڻهو مراد ٿي سگهي ٿو، جڏهن ته آشنائي (ashnaei) مان واقفيت يا سڃاڻپ ٿيڻ مراد آهي. گڏيل واقف وسيلي تعارف عام آهي ۽ پهرين ملاقات کي آسان بڻائي سگهي ٿو. گڏيل واقف ٻنهي ماڻهن کي ڪجهه پسمنظر ڏئي ٿو، پر ان سان ڀروسو يا ذميواري پڪي نٿي ٿئي. پاڙيسري، هم جماعت، ساٿي، دڪاندار، خدمت فراهم ڪندڙ ۽ دوستن جا مائٽ باقاعده واقفڪار بڻجي سگهن ٿا. ورجائجندڙ شائسته ميل جول سان واقفيت آهستي دوستي يا عملي سهڪار ۾ بدلجي سگهي ٿي. سلام ڪرڻ اهم آهي. سلام معياري ڀليڪار آهي، ۽ مناسب لقب يا احترام وارو خطاب استعمال ڪرڻ بهتر آهي، جيستائين ٻيو ماڻهو وڌيڪ بي تڪلف ٿيڻ جي دعوت نه ڏئي. تعارف (taarof) سبب شروعاتي ڳالهه ٻولهه غيرمعمولي سخاوت واري لڳي سگهي ٿي. ملڻ، مدد وٺڻ يا خدمت استعمال ڪرڻ جي آڇ سچي شائستگي ٿي سگهي ٿي، تنهنڪري خاص بندوبستن جي الڳ تصديق ڪريو. ڪٽنب، اصل، ڪم يا شاديءَ بابت ذاتي سوال ڪڏهن دوستاڻو تجسس ظاهر ڪري سگهن ٿا. جيڪي تفصيل تمام ذاتي لڳن، تن جا جواب ڏيڻ توهان تي لازم ناهي. واقفڪارن جا حلقا ماڻهن کي جاءِ جي ريت سمجهڻ ۽ ڀروسي وارا رابطا ڳولڻ ۾ مدد ڏين ٿا. پر جڏهن شهرت، گپ شپ، احسان يا اڻ چٽيون اميدون لاڳاپي ۾ اچن ته خطرا به ٿين ٿا. سٺو واقفيت وارو لاڳاپو احترام وارو هوندو آهي، پر ان جون حدون به هونديون آهن. ڀروسو مسلسل ورتاءَ سان وڌڻ گهرجي؛ رقم، ڪم، رهائش يا دستاويزن جا اهم معاملا چٽا ۽ لکيل هئڻ گهرجن.