ايران ۾ دوستي

دوستي، يا فارسيءَ ۾ دوستي، اسڪول، يونيورسٽي، ڪم، پاڙي، مائٽن يا گڏيل سرگرمين وسيلي شروع ٿي سگهي ٿي. ماڻهو ڪنهن کي مختلف درجن جي ويجهڙائپ ۾ دوست چئي سگهي ٿو، تنهنڪري لاڳاپي جي اصل گهرائي رويو ظاهر ڪري ٿو. ايراني دوستيون اڪثر گفتگو، پيغامن، ملاقاتن، پنڌ، گڏيل کاڌن ۽ گروهي گڏجاڻين سان قائم رهن ٿيون. دوستيءَ جا رسمي اعلان ڪرڻ کان وڌيڪ، باقاعده هڪ ٻئي جو خيال رکڻ اهم ٿي سگهي ٿو. ويجها دوست جذباتي سهائتا ۽ عملي مدد ڏئي سگهن ٿا. اهي مسئلا ٻڌي سگهن ٿا، ڪاميابين تي خوشي ملهائي سگهن ٿا، بيماريءَ ۾ مدد ڪري سگهن ٿا يا ڪنهن کي اڻڄاتل صورتحال سمجهڻ ۾ ساٿ ڏئي سگهن ٿا. مهمان نوازي دوستيءَ جو حصو ٿي سگهي ٿي. دوست هڪ ٻئي کي گهر سڏي سگهن ٿا يا کاڌو ونڊي سگهن ٿا، ۽ دعوت يا ادائيگيءَ بابت شائستگيءَ واري ڏي وٺ ۾ تعارف جو رواج اثرانداز ٿي سگهي ٿو. ڀروسو اڪثر آهستي آهستي وڌندو آهي. ذاتي ڄاڻ راز ۾ رکڻ ۽ واعدا پورا ڪرڻ ڀروسي جوڳي دوست جون مضبوط نشانيون آهن. دوستيءَ جا انداز عمر وارن گروهن، برادرين ۽ فردن موجب مختلف ٿين ٿا. جنس بابت اميدون ۽ خانداني قاعدا اثرانداز ٿي سگهن ٿا ته دوست ڪٿي ملن، ڪيتري دير ٻاهر رهن يا عوام ۾ ڪيتري کليل نموني لهه وچڙ ڪن. وفاداري اهم آهي، پر دوستيءَ لاءِ هر ڳالهه تي اتفاق ضروري ناهي. عزت سان اختلاف، رضامندي ۽ ذاتي وٿي دوستيءَ کي صحتمند رکن ٿا. جڏهن دوستي ڪنٽرول، ذلت، ڌمڪين، مسلسل نگراني يا هڪ طرفين مطالبن تي بيٺل هجي ته اها نقصانڪار ٿي سگهي ٿي. حدن کي بار بار نظرانداز ڪيو وڃي ته ماڻهو رابطو گهٽائي ۽ سهائتا ڳولي سگهي ٿو.