Hunera Îranê li Îranê

Hunera Îranê di nav dîwanên padîşahan, saziyên olî, atolyeyan, gundan, malbatan, dibistanan û stûdyoyên nûjen de pêş ket. Ew hem tomara dîrokê ye, hem jî beşek zindî ya jiyana rojane ye. Mîmariya avahiyan yek ji şêweyên herî xuyayî yên wê ye. Hewş, baxçe, qube, kemer, baygir, karê kerpîç, neynik, alç, û kerpîçên rengîn bersiva avhewa, bawerî, bedewî û hewcedariyên civakî didin. Xetatinivîsî zimanê nivîskî dide şêweyekî dîtbar. Tîpên farisî û erebî di pirtûkan, avahiyan, tabloyan, belgeyan, nîşanan û sêwirana nûjen de tên dîtin. Wênekêşiya minyatûr a farisî hûrguliyên nazik, qatên cihê, rengên dewlemend û mijarên edebî bikar tîne. Ew bi gelemperî di destnivîsan de cih digirt, ne wekî wêneyekî mezin û serbixwe yê ser dîwar. Hunerên xalî û tekstîl bikaranîna pratîk bi nexşeyên tevlihev re dixin nav hev. Nexşe dikarin herêm, atolye, eşîr, kevneşopiya malbatê an serdemeke hunerî nîşan bidin. Karên metal, seramîk, dar, xemilandina bi perçeyên biçûk, cam, dirûtina xemilandî û qumaşên çapkirî kevneşopiyên girîng ên destkarî ne. Şarezayî bi gelemperî bi pratîka dubarekirî ya li cem çêkerên bi ezmûn tê fêrbûn. Muzîk kevneşopiyên klasîk ên radîfê, muzîka herêmî, performansa olî, şêwazên populer û stranên malbatê dihewîne. Amûr, rîtm û şêwazên stranbêjiyê li seranserê Îranê pir cuda ne. Helbest û hunera dîtbar gelek caran hev dibînin, ji ber ku çîrok û beytên navdar çavkaniya wêne, performans û tiştên xemilandî ne. Wate dikare girêdayî sembolên ku ji edebiyatê an olê tên naskirin be. Hunera nûjen a Îranê wênekêşî, peykersazî, sêwirana grafîk, fotografî, sazkirin, anîmasyon, şano û sînemaya ku li cîhanê tê nasîn dihewîne. Hunermend dikarin jiyana malbatê, bîranîn, nasname, sînorên civakî, henek an tekoşîna rojane lêkolîn bikin. Azadiya hunerî û gihîştina temaşevanan dikare ji aliyê saziyan, hêviyên civakê, lêçûn û rêziknameyan ve were sînordarkirin. Lê hunermend hîn jî bi hînkirinê, hevkarîyê, cihên taybet, saziyên giştî û awayên dîjîtal derfet dibînin.