ايران ۾ رابطي جا طريقا

فارسي، جنهن کي عام طور فارسي يا فارسي ٻولي (Farsi) چيو وڃي ٿو، ايران ۾ انتظاميا، تعليم، ميڊيا ۽ روزمره رابطي جي مکيه ٻولي آهي. اها ساڄي کان کاٻي طرف فارسي صورت واري عربي رسم الخط ۾ لکي وڃي ٿي. ايران گهڻ ٻولين وارو ملڪ آهي. آذربائيجاني، ڪردي، عربي، بلوچي، ترڪماني، گيلڪي، مازندراني، لوري ۽ ٻيون ٻوليون خاندانن ۽ علائقن ۾ استعمال ٿين ٿيون. سلام دعا اهم آهي، ۽ گفتگو اڪثر ڪم جي ڳالهه ڏانهن وڃڻ کان اڳ خيريت يا خاندان بابت سوالن سان شروع ٿيندي آهي. وڏي عمر وارن، عملدارن ۽ نون واقفڪارن سان ڳالهائيندي عزت وارا خطاب ڪم اچن ٿا. تعارف (taarof) رسمن واري شائستگيءَ جو هڪ نظام آهي، جنهن ۾ آڇون، انڪار، نوڙت ۽ تعريف شامل آهن. اهو سماجي هم آهنگي برقرار رکي سگهي ٿو، پر اهم فيصلن لاءِ پوءِ به عملي ڳالهه جي صاف تصديق ضروري آهي. موبائل فون تي ڪالون ۽ پيغام ذاتي ۽ ڪم واري زندگيءَ جو مرڪزي حصو آهن. ملڪ اندر موبائل ڪنيڪشن عام طور هم آهنگي آسان بڻائي ٿو، جيتوڻيڪ سروس ۽ انٽرنيٽ جي رسائي مختلف ٿي سگهي ٿي. ڪجهه بين الاقوامي آن لائن خدمتون دستياب نه هجن، محدود هجن يا ڀروسي جوڳيون نه هجن. اهم انتظامن لاءِ عام ٽيليفون نمبر، آف لائن ڄاڻ ۽ رابطي جو متبادل طريقو پڻ رکو. قيمتن، پتن، ڪئلينڊرن ۽ سرڪاري مواد تي فارسي انگ نظر اچن ٿا. انهن کي سکڻ سان مڪمل جملا پڙهڻ سکڻ کان اڳ ئي عملي فائدو ملي ٿو. ڳالهائڻ جو انداز، عمر، لاڳاپو ۽ ماحول ان ڳالهه تي اثرانداز ٿين ٿا ته ماڻهو ڪيتري سڌي نموني ڳالهائين ٿا. زور ڀري پيغام ڏيڻ کان وڌيڪ، هڪ دوستاڻو وچولو ماڻهو اڪثر غلط فهمي دور ڪري سگهي ٿو.