روزمره زندگي ايران ۾

ايران ۾ روزمره زندگي ۾ خاندان ۽ ويجها ذاتي لاڳاپا مرڪزي حيثيت رکن ٿا. مائٽ اڪثر هڪ ٻئي سان باقاعده رابطي ۾ رهن ٿا ۽ سار سنڀال، خريداري، رهائش يا خدمتون ڳولڻ ۾ هڪ ٻئي جي مدد ڪن ٿا. فارسي، جنهن کي فارسي ٻولي (Farsi) پڻ چيو وڃي ٿو، عوامي زندگي جي مکيه ٻولي آهي. ٻين ٻولين جا ڳالهائيندڙ پڻ پنهنجي علائقن ۽ برادرين ۾ وڏي تعداد ۾ موجود آهن، جن ۾ آذربائيجاني، ڪردي، عربي ۽ ٻيون ٻوليون شامل آهن. ڪم جو هفتو عام طور ڇنڇر تي شروع ٿئي ٿو. جمعو هفتي جو مکيه آرام جو ڏينهن آهي، جيتوڻيڪ ڪم جي جڳهن، دڪانن ۽ سرڪاري ادارن جا وقت مختلف ٿي سگهن ٿا. مهمان نوازي اهم آهي، ۽ ملاقاتن ۾ چانهه، ميوو، مٺايون يا کاڌو پيش ڪيو وڃي ٿو. رسم واري شائستگي (Taarof) فارسي روايتي ادب جو هڪ طريقو آهي، جنهن ۾ ماڻهو حقيقي ارادو واضح ٿيڻ کان اڳ ڪا شيءِ پيش، انڪار ۽ ٻيهر پيش ڪري سگهن ٿا. مذهبي پابندي عوامي زندگي تي اثرانداز ٿئي ٿي، پر ذاتي عمل ۾ وڏو فرق هوندو آهي. رمضان، سوڳ جا دور ۽ مذهبي موڪلون دڪانن جي کولڻ جا وقت، ٽريفڪ، کاڌي جي فراهمي ۽ سماجي سرگرمين جي رفتار تبديل ڪري سگهن ٿيون. فارسي نئون سال نوروز (Nowruz) هر سال ٿيندڙ هڪ وڏي جشن آهي. خاندان پنهنجا گهر صاف ڪن ٿا، هفت سين (haft-seen) جي سجاوٽ تيار ڪن ٿا، مائٽن سان ملن ٿا ۽ موڪلن دوران ٻاهر وقت گذارين ٿا. لباس ۽ عوامي رويو سماجي اميدن ۽ سرڪاري ضابطن سان ٺهندا آهن. خانگي گهرن ۽ عوامي هنڌن جا معيار مختلف ٿي سگهن ٿا، تنهنڪري مقامي ماڻهن کي غور سان ڏسڻ فائديمند آهي. نقد رقم، ملڪ اندر استعمال ٿيندڙ بئنڪ ڪارڊ، موبائل خدمتون، پاڙي جا دڪان، بازارون ۽ ذاتي سفارشون روزمره جي ڪيترن ئي ڪمن ۾ مدد ڏين ٿيون. بين الاقوامي ادائيگي جا اوزار ڪم نه به ڪري سگهن ٿا، تنهنڪري مقامي انتظام خاص طور اهم آهن.