په ایران کې پور

پور هغه وخت وي چې یو شخص یا کاروبار باید پیسې بېرته ورکړي یا مالي مکلفیت ترسره کړي. په ایران کې پور د بانکونو، سوداګرو، کارورکوونکو، خپلوانو، د کور خاوندانو، عرضه‌کوونکو یا شخصي قراردادونو له لارې رامنځته کېدای شي. په ایران کې د بانکونو تمویل د اسلامي بانکدارۍ د چوکاټ له مخې کېږي. د تمویل اسانتیا کېدای شي د پلور، اجارې، مشارکت، د خدمت فیسونو یا ګټې له جوړښتونو سره تړاو ولري؛ له همدې امله ټول مکلفیت باید د بشپړ قرارداد له مخې محاسبه شي. قسطي پېرود د یوه توکي بیه پر راتلونکو تادیاتو وېشي. پېرودونکی باید نغدي بیه، د قسطونو ټوله اندازه، فیسونه، بیمه، جریمې، تضمین او د تادیې د پاتې کېدو پایلې پرتله کړي. چکونه او د ژمنې سندونه په ایران کې د تادیې او پور مهمې وسیلې دي. دا عادي ژمنې نه دي؛ د داسې سند صادرول، د بل چا په ګټه لاسلیکول، ضمانت کول یا منل جدي حقوقي مسؤلیتونه رامنځته کولای شي. پور ورکوونکي ښايي وثیقه، ضامن، د معاش ثبوت یا بل تضمین وغواړي. که پور اخیستونکی تادیه ونه کړي، ضامن مسؤل کېدای شي؛ او د تړون له مخې وثیقه شوې شتمني له خطر سره مخ کېدای شي. شخصي او د کورنۍ پورونه ښايي غیررسمي ښکاره شي، خو بیا هم شخړې رامنځته کولای شي. لیکلی سند باید ښکېل لوري، اندازه، د پیسو واحد، د تادیې نېټه، د بېرته ورکولو مهالوېش او د ځنډ چلند روښانه کړي. پور هغه وخت خطرناک کېږي چې اړینې تادیې له باوري عاید څخه زیاتې وي، یا نوی پور په پرله‌پسې ډول د زړو مکلفیتونو د پوښلو لپاره اخیستل کېږي. خبرتیاوې له پامه غورځول عموماً شته انتخابونه کموي. د پور کنټرول د ټولو پورونو له بشپړ لېست، لومړیتوب لرونکو تادیاتو، وختي اړیکې او د بېرته ورکولو له واقعي پلان څخه پیلېږي. کله چې د پور د جبري اخیستلو، لانجمنو اسنادو، ناتوانۍ یا ضمانتونو موضوع وي، حقوقي یا مالي مرسته اړینه کېدای شي.