اشتغال در ایران

برای اشتغال در ایران از واژه‌هایی مانند استخدام (estekhdam)، به معنی به‌کارگیری یا اشتغال، و قرارداد کار (gharardad-e kar) استفاده می‌شود. ماهیت حقوقی رابطه به چگونگی واقعی سازمان‌دهی کار بستگی دارد، نه فقط به عنوانی که به آن داده می‌شود. توافق کاری باید کارگر و کارفرما را مشخص کند. همچنین باید وظایف، محل کار، تاریخ شروع، مدت، ساعات کار، مزد، مزایا و شرایط پایان رابطه را توضیح دهد. اشتغال می‌تواند نامحدود، مدت‌دار یا مربوط به انجام کاری مشخص باشد. رابطه مدت‌دار معمولاً به شکلی متفاوت از رابطه ادامه‌دار پایان می‌یابد؛ بنابراین مدت آن باید روشن باشد. کارگران ممکن است مزد پایه و نیز کمک‌هزینه‌ها یا مزایای مرتبط با شغل دریافت کنند. بهتر است کسورات را بررسی کنند و برای هر پرداخت مدرک نگه دارند، نه اینکه فقط به توضیح شفاهی تکیه کنند. اشتغال رسمیِ مشمول، معمولاً با ثبت در بیمه اجتماعی و پرداخت حق بیمه همراه است. کارگر باید بررسی کند که سابقه اشتغال و پرداخت‌های ثبت‌شده با کار واقعی مطابقت دارد. مرخصی، زمان استراحت، ایمنی محیط کار و حمایت در برابر رفتار زیان‌بار از بخش‌های رابطه کاری‌اند. اجرای دقیق آنها ممکن است با توجه به بخش اقتصادی، شغل و نوع محل کار فرق کند. پایان اشتغال ممکن است با استعفا، پایان مدت قرارداد، اتمام کار، اخراج، بازنشستگی یا توافق طرفین همراه باشد. اعلام کتبی و تسویه نهایی کمک می‌کند درباره مزد پرداخت‌نشده، حقوق استفاده‌نشده یا اموال پس‌داده‌شده اختلاف پیش نیاید. استخدام در بخش عمومی و بعضی مشاغل تحت مقررات ممکن است از فرایندهای جداگانه جذب یا احراز صلاحیت پیروی کند. کارگران خارجی نیز باید پیش از شروع کار، مقررات مهاجرت و مجوز کار را رعایت کنند.