خانواده در ایران

واژهٔ فارسی «خانواده» به معنای خانواده است. در ایران، این مفهوم اغلب فراتر از افرادی می‌رود که در یک خانه زندگی می‌کنند و خویشاوندان بیشتری را در بر می‌گیرد. والدین و خویشاوندان سالمند ممکن است جایگاه مورد احترامی داشته باشند. توصیهٔ آنان می‌تواند بر تحصیل، کار، ازدواج، مسکن، مراقبت از دیگران و دیگر انتخاب‌های مهم اثر بگذارد، هرچند هر خانواده‌ای متفاوت است. ارتباط خانوادگی معمولاً از راه تماس تلفنی، پیام، دیدار، صرف غذا با هم و مهمانی، یعنی دیدار یا گردهمایی اجتماعی، برقرار می‌شود. جشن‌های مذهبی، نوروز، عروسی‌ها، مراسم خاکسپاری و رویدادهای مهم دیگر می‌توانند خویشاوندان را گرد هم آورند. خانواده‌ها اغلب حمایت‌های عملی را با یکدیگر مبادله می‌کنند. این حمایت ممکن است شامل مراقبت از کودکان یا سالمندان، کمک هنگام بیماری، به‌اشتراک‌گذاشتن دانش یا یاری به خویشاوندی باشد که مرحلهٔ تازه‌ای از زندگی را آغاز می‌کند. افراد ممکن است حتی بیرون از خانوادهٔ زیستی خود نیز از واژه‌های خویشاوندی به‌گرمی استفاده کنند. بااین‌حال، هنگام صحبت دربارهٔ وظایف، اختیار، ارث یا ازدواج، رابطهٔ دقیق خانوادگی می‌تواند اهمیت داشته باشد. مهمان‌نوازی بخش مهمی از بسیاری از دیدارهای خانوادگی است. ممکن است به مهمان چای، میوه، شیرینی یا غذا تعارف شود و تعارف و رد مؤدبانهٔ آن می‌تواند بخشی از تعارف باشد. نزدیکی خانوادگی می‌تواند احساس امنیت و تعلق ایجاد کند. همچنین اگر خویشاوندان انتظار داشته باشند در تصمیم‌های خصوصی دخالت کنند یا دیگران با خواسته‌های خانواده موافقت کنند، ممکن است فشارآور شود. یک الگوی واحد برای خانواده‌های ایرانی وجود ندارد. زندگی شهری و روستایی، زبان، پیشینهٔ قومی، دین، درآمد، تجربهٔ مهاجرت، نسل و ارزش‌های شخصی همگی بر شیوهٔ زندگی خانوادگی اثر می‌گذارند.