آشنایان در ایران

آشنا کسی است که او را می‌شناسید، اما لزوماً دوستی نزدیکی با او ندارید. در فارسی، آشنا (ashna) می‌تواند به فردی شناخته‌شده یا آشنا اشاره کند و آشنایی (ashnaei) به رابطه آشنایی یا آشنا شدن گفته می‌شود. معرفی از طریق فردی مشترک رایج است و می‌تواند دیدار نخست را آسان‌تر کند. این فرد مشترک برای هر دو طرف زمینه‌ای فراهم می‌کند، اما تضمین‌کننده اعتماد یا تعهد نیست. همسایه‌ها، هم‌کلاسی‌ها، همکاران، مغازه‌داران، کارکنان خدماتی و بستگان دوستان ممکن است به آشنایانی همیشگی تبدیل شوند. برخورد مؤدبانه و مکرر می‌تواند به‌آرامی آشنایی را به دوستی یا همکاری عملی تبدیل کند. سلام‌کردن اهمیت دارد. «سلام» (salam) درود معمول است و تا وقتی طرف مقابل صمیمیت بیشتری را پیشنهاد نکرده، استفاده از عنوان مناسب یا شیوه خطاب محترمانه عاقلانه است. تعارف (taarof) ممکن است گفت‌وگوهای آغازین را به‌ویژه سخاوتمندانه جلوه دهد. پیشنهاد دیدار، کمک یا استفاده از خدمات ممکن است از روی ادب باشد، بنابراین توافق‌های مشخص را جداگانه تأیید کنید. گاهی پرسش‌های شخصی درباره خانواده، خاستگاه، کار یا ازدواج از روی علاقه دوستانه مطرح می‌شوند. لازم نیست جزئیاتی را که بیش از حد خصوصی می‌دانید در میان بگذارید. شبکه‌های آشنایی می‌توانند به افراد کمک کنند محیط را بشناسند و مخاطبان قابل اعتماد پیدا کنند. اگر پای اعتبار، شایعه، لطف یا توقعات نامشخص به میان بیاید، این شبکه‌ها خطرهایی هم دارند. رابطه مفید با یک آشنا محترمانه اما دارای مرز است. اعتماد باید بر اساس رفتار باثبات شکل بگیرد و مسائل مهم مربوط به پول، کار، مسکن یا اسناد باید روشن و ثبت شوند.