دوستی در ایران

دوستی، یا doosti در فارسی، می‌تواند در مدرسه، دانشگاه، محل کار، محله، از طریق خویشاوندان یا هنگام فعالیت‌های مشترک آغاز شود. ممکن است فردی در سطوح متفاوت صمیمیت کسی را «دوست» بنامد؛ بنابراین رفتارها عمق واقعی این پیوند را نشان می‌دهند. دوستی‌ها در ایران اغلب با گفت‌وگو، پیام، دیدار، پیاده‌روی، غذا خوردن و دورهمی‌های گروهی حفظ می‌شوند. توجه منظم ممکن است از اعلام رسمی دوستی مهم‌تر باشد. دوستان نزدیک ممکن است حمایت عاطفی و کمک عملی فراهم کنند. ممکن است به مشکلات گوش دهند، موفقیت‌ها را جشن بگیرند، هنگام بیماری کمک کنند یا به کسی در درک موقعیتی ناآشنا یاری برسانند. مهمان‌نوازی می‌تواند بخشی از دوستی باشد. دوستان ممکن است یکدیگر را به خانه دعوت کنند یا غذا را با هم بخورند و تعارف می‌تواند بر گفت‌وگوی مؤدبانه درباره دعوت و پرداخت هزینه اثر بگذارد. اعتماد اغلب به‌تدریج شکل می‌گیرد. محرمانه نگه‌داشتن اطلاعات خصوصی و وفای به وعده‌ها نشانه‌های مهم یک دوست قابل‌اعتماد هستند. شیوه‌های دوستی میان گروه‌های سنی، جوامع و افراد تفاوت دارد. انتظارات جنسیتی و قوانین خانواده ممکن است بر محل دیدار دوستان، مدت بیرون ماندن آن‌ها در شب یا میزان تعامل آشکارشان در جمع اثر بگذارد. وفاداری ارزشمند است، اما دوستی مستلزم توافق بر سر همه مسائل نیست. مخالفت محترمانه، رضایت و رعایت فضای شخصی به سالم ماندن دوستی کمک می‌کنند. دوستی زمانی می‌تواند آسیب‌زا شود که بر کنترل، تحقیر، تهدید، نظارت مداوم یا خواسته‌های یک‌طرفه متکی باشد. اگر مرزها بارها نادیده گرفته شوند، فرد می‌تواند تماس را کمتر کند و کمک بخواهد.