İran’da Diller

Farsça, Fârsi adıyla da bilinir; İran’da ulusal yönetimin, eğitimin çoğunun ve kamusal iletişimin büyük bölümünün temel dilidir. Bu nedenle Farsça öğrenmek okul, iş, belgeler ve günlük bağımsızlık için özellikle yararlıdır. İran çok dillidir. Büyük ve küçük topluluklarda Azerbaycan Türkçesi, Kürtçe çeşitleri, Arapça, Lurca, Gilaki, Mazenderanca, Beluçça, Türkmence, Ermenice, Süryanice ve başka diller konuşulur. Bir kişi evde bir dili, okulda veya işte Farsçayı, komşuları ya da akrabalarıyla başka bir dili kullanabilir. Dil kimliği ile kişinin gerçekten konuşabildiği diller her zaman aynı değildir. Konuşulan Farsça ile resmî yazılı Farsça; kelime bilgisi, telaffuz ve cümle yapısı bakımından farklıdır. Yeni başlayanların günlük konuşmayı öğrenmesi gerekir; ancak resmî mesajları okumak yazılı dile aşinalık ister. Farsça, Arap alfabesiyle bağlantılı ve sağdan sola yazılan bir alfabe kullanır; bazı harfler özellikle Farsçaya özgüdür. Kısa ünlüler çoğunlukla yazılmadığından kelime bilgisi ve tekrar tekrar karşılaşma okumayı geliştirir. Bölgesel diller aile yaşamı, kültür, güven ve yerel aidiyet açısından önem taşır. Bu dillerin yazılı gelenekleri, eğitim kaynakları ve resmî kurumlardaki kullanımı değişir. Yabancı diller okullar, üniversiteler, özel enstitüler, özel ders veren öğretmenler, medya ve bireysel çalışmalar aracılığıyla öğrenilir. İngilizce yaygın bir öğrenim tercihidir; ancak öğretim kalitesi ve gerçek konuşma fırsatları farklılık gösterir. Dil öğrenimi, çalışma anlamlı bir kullanımla birleştiğinde en iyi sonucu verir. Dinleme, konuşma, okuma ve yazma ayrı ayrı çalışılmalıdır; çünkü bir beceride ilerlemek diğerlerinde kendiliğinden ilerleme sağlamaz.