İranda ənənələr

İran ənənələri qədim mövsümi adətlərdən, İslam mərasimlərindən, regional mədəniyyətlərdən və ailə vərdişlərindən qaynaqlanır. Onların mənası çox vaxt bir araya gəlmək, xatırlamaq, yemək bölüşmək və münasibətləri təzələməkdədir. Novruz baharın əvvəlində qeyd olunan İran Yeni ilidir. Ailələr adətən evlərini təmizləyir, yeni paltar və ya hədiyyələr hazırlayır, qohumları ziyarət edir və rəmzi əşyalarla Həft-sin süfrəsi qururlar. Çərşənbə-suri Novruzdan əvvəl qeyd olunur. Od, işıq, səs-küy və toplantılar zəifliyi geridə qoyub yeni enerji qarşılamağı simvolizə edir, lakin adətlər bölgəyə görə dəyişir. Novruz dövründə yaşlı qohumlara baş çəkmək olur və bayram Sızdə-bədər ilə başa çatır; bu zaman bir çox ailə açıq havada vaxt keçirir. Yeməklər, oyunlar və pikniklər bu günü ictimai tədbirə çevirir. Yalda gecəsi ilin ən uzun gecəsinə təsadüf edir. Ailələr birlikdə qala, meyvə və qoz-fındıq yeyə, şeir oxuya, hekayələr danışa və gündüzlərin uzanmasını qeyd edə bilər. Dini ənənələr İslamın qəməri təqviminə əsaslanır. Ramazan süfrələri, bayram qeyd etmələri, ziyarətgah ziyarətləri, Məhərrəm matəmi və xeyriyyə məqsədli yemək paylanması bir çox ailə üçün əhəmiyyətlidir. Toylarda elçilik və ya tanışlıq, nişan adətləri, sofrey-e əqd adlı nikah süfrəsi, musiqi, hədiyyələr və geniş ailə məclisləri ola bilər. Dəqiq ardıcıllıq ailədən, bölgədən, inancdan və büdcədən asılıdır. Doğum, adqoyma, qonaqpərvərlik, yas və anım mərasimlərinin də yerli adətləri var. Həm sevincli, həm də çətin vaxtlarda yemək aparmaq və ziyarətə getmək praktiki dəstək verir. Regional ənənələrə fərqli geyimlər, rəqslər, musiqilər, yeməklər, sənətkarlıq, kənd təsərrüfatı bayramları və şifahi hekayələr daxildir. Bu adətlər ölkə üzrə qeyd olunan bayramlar qədər əhəmiyyətli ola bilər. Ənənələr dəyişməz qaydalar deyil. İnsanlar onları öz dəyərlərinə və şəraitlərinə uyğun sadələşdirir, birləşdirir, yenidən şərh edir və ya qəbul etmirlər.