ایران وچ رواج

ایرانی رواج قدیم موسمی رسمਾਂ، اسلامی عبادتاں، علاقائی ثقافتاں تے خاندانی عادتਾਂ توں آئے ہن۔ انہاں دی اہمیت اکثر اکٹھے ہون، یاد کرن، کھانا ونڈن تے رشتیاں نوں تازہ کرن وچ ہوندی اے۔ نوروز بہار دے شروع وچ ایرانی نواں سال اے۔ خاندان عام طور تے گھر صاف کردے، نویں کپڑے یا تحفے تیار کردے، رشتہ داراں نوں ملدے تے علامتی چیزاں نال ہفت سین دی میز سجاتے ہن۔ چہالشنبہ سوری نوروز توں پہلے منائی جاندی اے۔ اگ، روشنی، شور تے اکٹھ کمزوری پچھے چھڈن تے نویں توانائی دا سواگت کرن دی علامت ہن، البتہ طریقے تھاں دے حساب نال وکھرے ہوندے ہن۔ نوروز دے دنواں وچ وڈّے رشتہ داراں نوں ملنا شامل اے تے ایہہ سیزدہ بدر نال مکدا اے، جدوں کئی خاندان باہر وقت گزاردے ہن۔ کھانے، کھیل تے پکنک اس موقعے نوں سماجی بناندے ہن۔ شبِ یلدا سال دی سب توں لمبی رات اے۔ خاندان اکٹھے رہ سکدے ہن، پھل تے میوے کھاندے، شاعری پڑھدے، کہانیاں سناندے تے دن دی روشنی ودھن دی خوشی مناندے ہن۔ مذہبی رواج اسلامی قمری کیلنڈر دے مطابق ہوندے ہن۔ رمضان دے کھانے، عید دیاں تقریباں، مزاراں دی زیارت، محرم دا سوگ تے خیرات دا کھانا ونڈنا کئی گھرانیاں لئی اہم اے۔ ویاہاں وچ رشتہ لبھنا یا تعارف، منگنی دیاں رسماں، سوفریہ عقد ناں دی شادی دی میز، موسیقی، تحفے تے وڈے خاندانی جشن شامل ہو سکدے ہن۔ صحیح ترتیب خاندان، علاقے، عقیدے تے خرچے اُتے منحصر اے۔ پیدائش، ناں رکھن، مہمان نوازی، سوگ تے یاد مناؤن دیاں وی مقامی رسمਾਂ ہوندیاں ہن۔ خوشی تے اوکھے ویلے، کھانا تے ملاقاتاں اکثر عملی سہارا دیندیاں ہن۔ علاقائی رواجاں وچ وکھرے کپڑے، رقص، موسیقی، کھانے، دستکاریاں، کھیتی باڑی دے تہوار تے زبانی کہانیاں شامل ہن۔ ایہہ طریقے پورے ملک دے جشن جنے ہی اہم ہو سکدے ہن۔ رواج اٹل اصول نئیں ہوندے۔ لوک اپنی قدراں تے حالات دے مطابق انہاں نوں سادہ کردے، رلا ملاندے، نویں معنی دیندے یا چھڈ دیندے ہن۔