محیط‌زیست در عراق

عراق دارای بیابان‌های خشک، دره‌های رودخانه‌ای، کوهستان‌های شمال، زمین‌های کشاورزی، شهرها و تالاب‌های جنوبی است. این محیط‌ها از طریق آب، باد، حیات‌وحش، حمل‌ونقل، کشاورزی و فعالیت انسانی به یکدیگر پیوند دارند. رودهای دجله و فرات برای آب آشامیدنی، آبیاری، صنعت، بوم‌سازگان‌ها و زندگی روزمره اهمیت اساسی دارند. مقدار و کیفیت آب می‌تواند بر اساس مکان و فصل متفاوت باشد، و آلودگی و استفاده ناکارآمد می‌تواند مقدار آب سالمِ در دسترس را کاهش دهد. تابستان‌های گرم، بارندگی کم، خشکسالی و بادهای شدید شرایط محیط‌زیست را شکل می‌دهند. طوفان‌های گردوغبار ویژگی طبیعی منطقه هستند، اما خشکی خاک، کاهش پوشش گیاهی، آسیب به زمین و ساخت‌وساز می‌توانند شدت گردوغبار موجود در هوا را افزایش دهند. آلودگی هوا ممکن است از ترافیک، مولدها، صنعت، فعالیت‌های نفت و گاز، سوزاندن پسماند و سوخت‌های خانگی ناشی شود. آثار آن اغلب در نزدیکی جاده‌های پرتردد، مناطق صنعتی، آتش‌سوزی‌ها و فضاهای با تهویه ضعیف شدیدتر است. مدیریت پسماند معمولاً شامل جمع‌آوری خانگی، خدمات شهری، جمع‌آورندگان خصوصی، محل‌های دفع و بازیابی غیررسمی مواد قابل استفاده است. هرگاه جمع‌آوری یا دفع کنترل‌شده ضعیف باشد، تخلیه پسماند و سوزاندن در فضای باز می‌تواند محله‌ها، خاک، هوا و آبراهه‌ها را آلوده کند. خاک بر اثر فرسایش، شوری، استفاده بیش از حد، آلودگی و از بین رفتن پوشش گیاهی آسیب می‌بیند. در مناطق کشاورزی آبی، زهکشی نامناسب و تجمع نمک می‌تواند بهره‌وری را کاهش دهد و به تخریب زمین منجر شود. تالاب‌های میان‌رودان جنوبی (Ahwar) تالاب‌های مهمی در جنوب عراق هستند. این تالاب‌ها از حیات‌وحش، ماهیگیری، دامداری، نی‌زارها، معیشت‌های محلی و چشم‌انداز فرهنگی متمایز عرب‌های مردابی پشتیبانی می‌کنند، اما به آب کافی و مناسب وابسته‌اند. حفاظت از محیط‌زیست در عراق شامل نهادهای ملی و محلی، دستگاه‌های آب و کشاورزی، شهرداری‌ها، کسب‌وکارها، دانشگاه‌ها، گروه‌های اجتماعی و خانوارهاست. پیشرفت عملی به خدمات قابل اعتماد، اجرای مقررات، مشارکت عمومی، استفاده بهتر از منابع و همکاری در سراسر مرزهای اداری و ملی وابسته است.