طبیعت در عراق

عراق در محل تلاقی چند منطقهٔ طبیعی قرار دارد. چشم‌اندازهای اصلی آن کوهستان‌های شمالی و شمال‌شرقی، سامانهٔ رودهای دجله و فرات، دشت‌های پهناور، استپ خشک و بیابان و تالاب‌های جنوب‌اند. مناطق کوهستانی آب‌وهوای خنک‌تر، دره‌ها، چشمه‌ها، چمنزارها، بوته‌زارها و بخش‌هایی جنگلی دارند. ارتفاع‌های گوناگون آن‌ها زیستگاه‌هایی متفاوت از جلگه‌های گرم‌تر مرکزی و جنوبی ایجاد می‌کند. کناره‌های رودخانه و دشت‌های سیلابی در سرزمین‌های بسیار خشک‌تر دالان‌های سرسبزی می‌سازند. نی، علف، بوته، درختان کاشته‌شده، ماهی‌ها، پرندگان و جانوران دیگر به این آب‌ها و الگوهای فصلی پیرامونشان وابسته‌اند. تالاب‌های جنوبی معمولاً با نام هور یا مرداب‌های میان‌رودان شناخته می‌شوند. نیزارها، آب‌های آزاد، جزیره‌ها، شیلات، گاومیش‌های آبی، پرندگان مهاجر و جوامع عربِ هورنشین چشم‌اندازی طبیعی و فرهنگیِ به‌هم‌پیوسته می‌سازند. بیابان‌ها و استپ‌های خشک ممکن است خالی به نظر برسند، اما علف‌ها، بوته‌ها، حشرات، خزندگان، پرندگان و پستانداران سازگار با شرایط سخت در آن‌ها زندگی می‌کنند. بسیاری با دوری از گرمای روز، جابه‌جایی در پهنه‌های گسترده، مصرف کم آب یا پدیدارشدن عمدتاً پس از باران زنده می‌مانند. عراق برای پرندگانی که میان مناطق زادآوری و زمستان‌گذرانی رفت‌وآمد می‌کنند اهمیت دارد. تالاب‌ها، رودخانه‌ها، زمین‌های کشاورزی، بیابان‌ها و کوهستان‌ها می‌توانند در این سفرها محل استراحت، تغذیه یا آشیانه‌سازی باشند. طبیعت از راه غذا، چراگاه، شیلات، سایه، حفاظت از خاک، گرده‌افشانی، تنظیم آب، تفریح و هویت فرهنگی به مردم کمک می‌کند. تکه‌تکه‌شدن، آلودگی، بهره‌برداری بیش‌ازحد، خشکاندن یا محروم‌ماندن زیستگاه‌ها از آب، این فواید را کاهش می‌دهد. حفاظت می‌تواند شامل مناطق حفاظت‌شده، احیای زیستگاه، کشاورزی و چرای پایدار، مدیریت سنجیدهٔ آب، پژوهش، سرپرستی جامعه و محدودکردن شکار یا گردآوری زیان‌بار باشد. حفاظت مؤثر هم به نیازهای بوم‌شناختی و هم به دانش و معیشت مردم محلی احترام می‌گذارد.